ตอนที่ 106 อาจารย์

บทที่ 107 อาจารย์——

พวกเขาจูงรถเทียมล่อเดินจากไป ทว่าผู้คนที่ห้อมล้อมแผงขายเนื้อกลับยังอ้อยอิ่งไม่ยอมแยกย้ายอยู่นาน

เนื้อและกระดูกมากมายถึงเพียงนั้นสร้างแรงกระแทกให้แก่ผู้คนอย่างยิ่ง เมื่อความหวาดเสียวผ่านพ้นไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่ย่อมเป็นความริษยาตาร้อน

ยังมีคนทอดถอนใจเสียดาย “หากคนที่ถูกฟันเป็นข้าก็คงดี เนื้อมากมายปานนี้ พอกินไปได้ตั้งหนึ่งเดือนเทียว”

“หากเป็นเจ้า ไม่แน่ว่าป่านนี้คนคงมอดม้วยไปแล้ว เจ้ามิเห็นรึ ดาบเล่มนั้นพุ่งตรงไปที่ศีรษะของนาง หากฟันโดนเข้า ไม่แน่ว่ากะโหลกคงหายไปครึ่งซีกแล้ว”

“เด็กคนนั้นช่างดวงดีแท้ ดาบแล่นเร็วถึงเพียงนั้น นางกลับสะบัดมือซัดโดนได้ พอดิบพอดีที่เบี่ยงทิศไป มิเช่นนั้นคราวนี้จูโร่วชางคงต้องพัวพันกับคดีคนตายเป็นแน่”

พานอวิ๋นไม่รู้เลยว่าตนยังสามารถถูกจัดให้อยู่ในจำพวกคนดวงดีเช่นนี้ได้ด้วย

เพื่อมิให้ส่งผลกระทบต่อรูปปั้นเทพบนเกวียน นางจึงมิกล้าแม้แต่จะก้าวขึ้นรถ

แม้นางจะใคร่ทดลองดูอีกสักครา ว่าการกำเงินก้อนโตถึง 700 ตำลึงไว้หนึ่งวันหนึ่งคืนจะต้องเผชิญกับโชคร้ายเยี่ยงไร ทว่านางยังคงรักชีวิตตนเองยิ่งนัก ดังนั้นจึงล้วงเอาตั๋วเงิน 100 ตำลึงส่งให้หวังชง “คืนเจ้า 100 ตำลึง”