ตอนที่ 105 ชดใช้

หวังชงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก ปกติเขาไม่ค่อยได้อยู่เรือน สมุนไพรที่อารามจัดซื้อล้วนเป็นอาจารย์อาสามกับอาจารย์อาสี่ที่ลงเขาไปซื้อหา เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเหตุใดพวกท่านถึงไม่มาร้านขายยาแห่งนี้

แม้ไม่รู้สาเหตุ แต่การเลือกที่โน่นไม่เลือกที่นี่ คาดว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องราคาหรือคุณภาพของสมุนไพร

หวังชงยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “เถ้าแก่ ราคาค่างวดของยาตามท้องตลาดอาจจะเท่ากัน แต่ภูเขาไตรวิสุทธิ์ของพวกเราจัดซื้ออยู่เป็นประจำ แต่ละครั้งที่ซื้อก็ไม่ใช่น้อยๆ ราคาที่ทางโน้นให้นั้นมิใช่ราคาท้องตลาดเช่นนี้หรอกนะ”

เถ้าแก่ได้ฟังก็แอบกัดฟันกรอดอยู่ในใจ เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าทางโน้นต้องให้ผลประโยชน์แก่ภูเขาไตรวิสุทธิ์เป็นแน่ มิเช่นนั้นเหตุใดภูเขาไตรวิสุทธิ์ถึงไปซื้อแต่ร้านนั้นเล่า

เขาหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาเช่นกัน “เอาเช่นนี้ ภายหน้าหากภูเขาไตรวิสุทธิ์ของพวกท่านมาจัดซื้อสมุนไพร ข้าก็จะคิดให้ถูกลงหน่อยเป็นอย่างไร”

หวังชง “ถูกลงอย่างไรเล่า”

เถ้าแก่ “ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรชนิดใด ล้วนคิดให้ตามราคาเก้าส่วนของท้องตลาด”

หวังชงขมวดคิ้ว นิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ

เถ้าแก่จึงกัดฟันกล่าว “แปดส่วนครึ่ง”