ตอนที่ 102 ยาหยอดตา

พานอวิ๋นลุ่มหลงอยู่ในวิชามองปราณและวิชาปิดบังกลิ่นอาย สิ้นวันหนึ่ง ร่ายมุทราจนมือแทบจะเป็นตะคริว

ทว่าสุดท้ายมือไม่เป็นตะคริว ตาพลันเป็นตะคริวแทน

พอเป็นตะคริวแล้วเบื้องหน้าก็พร่ามัว ราวกับสายตาตกลงจาก 5.0 เหลือเพียง 2.0 ในพริบตา พานอวิ๋นถึงกับมึนงงไปทั้งร่าง

นางไม่ยอมรับว่านี่เกิดจากดวงโชคร้ายของตน จึงซวนเซวิ่งไปหาเสวียนเมี่ยว “ศิษย์พี่หญิงสี่ วิชาเวทที่ท่านสอนมีผลข้างเคียง ตาของข้ามองไม่เห็นแล้ว”

เสวียนเมี่ยวเพียงมองแวบเดียวก็ไปเอากระเบื้องเคลือบขวดหนึ่งจากเถาจี้ หยดน้ำลงในดวงตานางสองหยด เย็นชื่นใจดั่งผลึกน้ำแข็งก้อนหนึ่งตกลงสู่น้ำอุ่นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น อุณหภูมิลดฮวบอย่างรวดเร็ว ผิวน้ำกระเพื่อมออกไป สิ่งสกปรกมัวหมองทั้งปวงบนผิวทะเลสาบถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด

เสวียนเมี่ยว “หลับตาแล้วกลอกลูกแก้วตาด้วยตนเอง ลืมตาขึ้นมาหลังสามสิบลมหายใจก็หายแล้ว”

พานอวิ๋นทำตาม ลืมตาขึ้นมาหลังสามสิบลมหายใจ เบื้องหน้าก็กลับมาสว่างกระจ่างแจ้งอีกครา

นางตื่นเต้นยกใหญ่ เอ่ยถาม “ศิษย์พี่หญิง นี่คืออันใดหรือ”

“ยาหยอดตา” เสวียนเม่ายื่นให้นางหนึ่งขวด “ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าปรุงให้หลานชายใหญ่ของเจ้า”