ตอนที่ 98 ข้ามีโชคเรื่องเงินทอง

ลายมือของนายอำเภอหมิงไม่อาจชื่นชมได้แม้แต่น้อย

หวังชงเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว สีหน้าจึงไม่เปลี่ยนไปเท่าใดนัก ทั้งยังพยักหน้ากล่าวว่า “ก้าวหน้ากว่าที่เห็นคราวก่อนอยู่บ้างขอรับ”

พานอวิ๋นอดทอดถอนใจในความคิดมิได้ 【หลานศิษย์ของมหาปรมาจารย์ของข้าผู้นี้ก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ ลายมือนี้ยังแย่กว่าของพี่สองข้าเสียอีก】

แมวดำชะโงกหัวจากในอกเสื้อของพานอวิ๋นออกไปดู แล้วก็เริ่มหัวเราะเยาะอย่างเงียบงันเช่นกัน

หมิงเสวียนดูไม่ออก เมื่อได้รับการยืนยันจากหวังชงจึงยิ่งมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง “ยามนี้ข้าฝึกคัดอักษรครึ่งชั่วยามทุกยามอรุณเลยเชียว”

ฮูหยินหมิงยกน้ำชาเข้ามา ได้ยินเข้าจึงยิ้มกล่าวว่า “จริงเจ้าค่ะ ยามนี้ท่านของพวกเราขยันขันแข็งยิ่งนัก”

ทว่าหวังชงเพียงแต่ยิ้ม หากหมิงเสวียนขยันเช่นนี้จริงคงเห็นผีเสียแล้ว ถ้ามีเวลาฝึกคัดอักษรครึ่งชั่วยามทุกวันจริงๆ ย่อมไม่มีทางเขียนตัวอักษรออกมาเป็นสภาพนี้ได้อย่างแน่นอน

ยามไปกินข้าว พานอวิ๋นกระซิบกับหวังชงเสียงเบาว่า “หลานศิษย์ของมหาปรมาจารย์ คราวหน้าเจ้าอาจจะมอบสมุดคัดอักษรให้เขาได้นะ”

หวังชงกดเสียงต่ำกล่าวว่า “ไร้ประโยชน์ขอรับ ข้าเคยมอบให้ไปหลายเล่มแล้ว ยามนี้ข้ารู้สึกว่าทิ้งไว้ให้เขามันสิ้นเปลือง อยากจะเอากลับมาให้พวกเมี่ยวเจินฝึกคัดอักษรเหลือเกิน”

หมิงเสวียนช่วยวางตะเกียบพลางเอ่ยถามว่า “พวกเจ้าสองอาหลานคุยอันใดกันอยู่รึ”