ตอนที่ 92 เด็กขอทานน้อย

พานอวิ๋นมองเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา แม้นางจะรู้ว่าระหว่างพวกเขานั้นไม่มีสิ่งใด เวลานี้เมี่ยวเจินยังเด็ก และหวังเสี่ยวจิ่งก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มซุกซนผู้หนึ่ง แต่ทว่า...

นางมองดูหวังเสี่ยวจิ่งที่ใบหน้าแดงก่ำ สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงจุ๊ จุ๊ ออกมาคำหนึ่ง แล้วหันศีรษะไปชมทัศนียภาพ

เมี่ยวเจินเหลือบมองหวังเสี่ยวจิ่งด้วยสายตาเย็นชาคราหนึ่ง จากนั้นก็หันศีรษะไปชมทัศนียภาพร่วมกับพานอวิ๋นเช่นกัน

หวังเสี่ยวจิ่งกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง เขาอ้าปากพะงาบๆ ในที่สุดก็สะกดหัวใจที่เต้นรัวเร็วเอาไว้ได้ แล้วเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบาคำหนึ่ง “อา อาจาร อาจารย์อาหญิง”

พานอวิ๋นและเมี่ยวเจินหันขวับกลับมาทันที

เมี่ยวเจินพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย วางมาดของผู้เป็นผู้อาวุโสแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้าคิดจะเรียนวรยุทธ์ เช่นนั้นก็ต้องตั้งใจเรียน กระบวนท่าภายนอกเอาแต่ร่ายกระบวนท่าย่อมไร้ประโยชน์ ยังต้องรู้จักใช้แรงด้วย เรี่ยวแรงต้องมี ฐานล่างก็ต้องมั่นคง เมื่อครู่ข้าเห็นฐานล่างของเจ้าไม่มั่นคง หากลงมือต่อสู้กับผู้ใดขึ้นมา ผู้อื่นตวัดขากวาดคราเดียวเจ้าก็ล้มคว่ำแล้ว”