ตอนที่ 93 เพียงทำความดี

เสวียนเมี่ยวปลดรถเทียมออก ผูกล่อเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้ามา นางเหลือบมองเด็กขอทานน้อยแวบหนึ่ง แล้วมองพานอวิ๋นอีกแวบหนึ่ง ก่อนโบกมือกล่าวว่า “พวกเจ้าไปเถิด”

พานอวิ๋น “ศิษย์พี่หญิงสี่ นางบอกว่าที่แม่สามีของนางมีสมุนไพร ท่านไม่ไปดูกับพวกเราหรือ”

“เรื่องที่เจ้าจัดการเองได้ ข้าจะไปทำไมกันเล่า” เสวียนเมี่ยวกล่าว “ให้เวลาพวกเจ้าครึ่งชั่วยาม ข้าซื้อยาเสร็จแล้วจะไปโรงเตาเผา”

พานอวิ๋นรับคำทันที ดึงตัวเด็กขอทานน้อยแล้วเดินไป

เด็กขอทานน้อยพาพวกนางเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตามตรอกซอกซอยในเมือง ในที่สุดก็ห่างไกลจากตัวเมืองและถนนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ บ้านเรือนสองข้างทางเปลี่ยนจากบ้านอิฐหินเป็นบ้านหิน จากนั้นก็กลายเป็นบ้านกึ่งหินกึ่งดิน

ถนนก็เปลี่ยนจากถนนปูแผ่นหินสีน้ำเงินเป็นถนนดินอัดแน่น จากนั้นก็กลายเป็นถนนดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อเหมือนกับหมู่บ้านของพวกเขา

สองฟากทางค่อยๆ ปรากฏแปลงผัก จนถึงนาข้าวที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จ ขณะที่ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยวอยู่นั้น นางก็เปลี่ยนทิศทางฝีเท้า พาพวกเขาเข้าไปในเพิงหญ้าคาที่สร้างพิงอยู่ข้างบ้านดินหลังหนึ่ง

ใช้ไม้ค้ำยันเป็นมิติมุมทั้งสี่ ด้านบนปูด้วยฟางข้าว ที่ประตูก็เป็นม่านหญ้าคาผืนหนึ่งเช่นกัน