เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ทั้งหมู่บ้านล้วนกำลังยุ่งวุ่นวาย ชาวบ้านแห่งหมู่บ้านเฝินสุ่ยเพิ่งจะพบว่าเหล่านักพรตเต๋าลงเขามาเกี่ยวข้าวรวงหลังจากที่พวกเขาเกี่ยวไปได้เกินครึ่งแล้ว
ครานี้พวกเขาจึงไม่รีบร้อนกลับไปกินข้าว พลันยืนอยู่บนถนนพูดคุยกับพวกหวังเฟ่ยอิ่น “นักพรตหวัง ข้าเห็นบ้านเสี่ยวจิ่งมีของกองอยู่มากมาย บอกว่าพวกท่านจะสร้างศาลเจ้าหรือ”
หวังเฟ่ยอิ่นขานรับคำหนึ่ง “รอให้การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุด ค่อยเชิญทุกท่านมาช่วยงาน”
ชาวบ้านไม่มีผู้ใดไม่ตอบรับ “พวกเราไปแน่”
ข้าวรวงเกี่ยวอยู่สองวัน อีกทั้งยังตากอยู่ในนาสองวัน จากนั้นจึงค่อยส่งไปยังลานกว้างในหมู่บ้านเพื่อผึ่งแดดและนวดเมล็ด
พานอวิ๋นเวลานี้ถึงจำคนในหมู่บ้านได้ครบถ้วน
จำได้ครบจริงๆ ช่างครึกครื้นยิ่งนัก
ด้านบนถึงคนเฒ่าคนแก่เจ็ดสิบปี ด้านล่างถึงเด็กน้อยขวบปี ล้วนมาชุมนุมกันตรงลานกว้างนี้
พวกผู้ใหญ่ด้านหนึ่งฟาดข้าวรวงนวดเมล็ด ด้านหนึ่งดูเด็กๆ ทั้งยังสามารถรวมกลุ่มคุยกันได้
ในนี้มีคนจำนวนมากที่อายุมากกว่าหวังเฟ่ยอิ่น แต่ละคนพอเห็นเขาก็ตะโกนว่า “เอ้อหยาจื่อ นี่เอง ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ ไฉนเจ้าถึงยังดูไม่แก่เลยเล่า”