ตอนที่ 81 ข้าเปิดเผยมาก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวังเฟ่ยอิ่นก็พาพวกเสวียนเมี่ยวขับรถเทียมล่อกลับอารามไตรวิสุทธิ์ไป พานอวิ๋นยืนส่งสายตามองพวกเขาจากไปอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน พลางรอจนเงาร่างของพวกเขาหายลับตาไปแล้วจึงเดินกลับไปหาซุนเสียนเหนียง นางขอผ้าขาวมาหนึ่งผืน ใช้พู่กันและน้ำหมึกขีดๆ เขียนๆ ลงไปบนนั้น ไม่นานนักก็ทำเป็นผืนธงนักพรตผืนหนึ่งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ

เถาจี้เดินไปจับชีพจรให้เด็กสาว ทั้งป้อนยาและเปลี่ยนยาให้ด้วย เมื่อเดินผ่านแลเห็นเข้า จึงอดมิได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่รึ”

พานอวิ๋นยกผืนธงนักพรตขึ้นให้เขาดูดังพรึ่บ “ศิษย์พี่สาม ท่านดูผืนธงนักพรตเรียกลูกค้าของข้าผืนนี้เขียนเป็นอย่างไรบ้าง”

เถาจี้มองดู

บนผืนธงนักพรตเขียนไว้ว่า “ดูดวง/รักษาโรค” ด้านล่างวาดแผนผังปากว้าไว้รูปหนึ่ง ถัดลงไปอีกก็เป็นตัวอักษรขนาดเล็กลงมาสองแถวว่า “เซียนน้อยไตรวิสุทธิ์ ลงสู่แดนมนุษย์เพื่อฝ่าเคราะห์ ดูดวงสะสมวาสนา ไม่แม่นไม่คิดเงิน”

เถาจี้ “เจ้า เจ้า เจ้า เจ้าคิดจะทำอันใดกัน”

พานอวิ๋นกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังยิ่ง “เทศนามรรค!”