เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นเช็ดปาก ตัวนางในวันนี้มิใช่พานอวิ๋นเมื่อสามวันก่อนอีกต่อไปแล้ว
นางที่ศึกษาความรู้ทางประวัติศาสตร์มาแล้วเก่งกาจเหลือล้น นางเงยหน้าขึ้น จ้องมองบิดาของโจวอย่างจริงจัง “ผู้อาวุโสโจวย่อม เท้าธรรมชาติต่างหากที่สอดคล้องกับธรรมชาติ สอดคล้องกับมรรคาสวรรค์ ในหมู่บ้านต้าโจวแห่งนี้ มีคนรัดเท้ากี่คน มีคนเท้าธรรมชาติกี่คนกัน”
“วาสนาคู่ครองเป็นผลประโยชน์หลังกำเนิด พวกเรายังมิต้องเอ่ยถึง ท่านลองดูสตรีเท้าธรรมชาติกับสตรีรัดเท้าเถิด ผู้ใดสุขภาพดีกว่ากัน ผู้ใดให้กำเนิดเด็กที่แข็งแรงกว่า เลี้ยงดูให้รอดได้ง่ายกว่า และเฉลียวฉลาดกว่ากัน”
นับแต่คืนนั้นที่ถูกซุนเสียนเหนียงถามจนจนมุม พานอวิ๋นก็คอยตรวจสอบประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องจากแดนวิญญาณมาโดยตลอด หลายวันนี้ขอเพียงนางเห็นซุนเสียนเหนียงก็อยากจะโต้เถียงกับนางอีกสักครา น่าเสียดายที่ซุนเสียนเหนียงทุ่มเทจิตใจทั้งหมดไปที่ตัวเด็ก ส่วนตัวนางเองก็ดวงซวยอย่างต่อเนื่องมิหยุดหย่อน
ทว่าพานอวิ๋นไม่ค่อยจะพ่ายแพ้ นางจึงเฝ้าคำนึงถึงเรื่องนี้มิรู้ลืม แม้กระทั่งในความฝันยามค่ำคืนยังต้องหวนกลับไปในสถานการณ์ตอนนั้นเพื่อโต้เถียงคำพูดเหล่านั้นซ้ำอีกรอบ
นางรู้สึกว่าไม่ดีเลย ความอยากเอาชนะที่รุนแรงเกินไปมิใช่เรื่องดี