เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ผู้คนต่างพากันอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจไม่ขาดสาย “ยังเปลี่ยนฟ้าสับเปลี่ยนชะตาได้ด้วยหรือ”
พานอวิ๋น “ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้ว แม้แต่ฮ่องเต้ยังเปลี่ยนตระกูลขึ้นมาครองบัลลังก์ได้ ในใต้หล้านี้มีสิ่งใดบ้างที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง”
ทุกคนลองตรองดูก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
“เช่นนั้นที่ผู้อาวุโสโจวเชิญพวกท่านมา ก็เพื่อเปลี่ยนฟ้าสับเปลี่ยนชะตาด้วยหรือ”
พานอวิ๋นยิ้มให้พวกนางอย่างลึกล้ำ พลางเอ่ย “พวกเรามารักษาอาการบาดเจ็บให้คุณหนูตระกูลโจว”
“ใช่เหมย์เหนียงหรือไม่ เด็กคนนั้นหลายเดือนมานี้ร้องไห้งอแงอยู่บ่อยครั้ง บางคราวร้องไห้ขึ้นมาตอนกลางดึก ทั้งหมู่บ้านต่างได้ยินกันหมด”
“ได้ยินว่าเพราะเจ็บที่เท้ามากเกินไปน่ะสิ”
“เด็กคนนั้นร้องไห้เสียจนน่าเวทนานัก ตระกูลโจวช่างใจร้ายใจดำเหลือเกิน เด็กน้อยร้องไห้ฟูมฟายปานนั้นก็ยังจะให้นางรัดเท้าอีก”
“นั่นก็เพื่อตัวนางเองทั้งนั้นแหละ ก็มีแต่ตระกูลโจวที่มีชีวิตสุขสบายถึงจะให้เด็กในบ้านรัดเท้าได้ บ้านข้าก็แค่ไม่มีเงิน หากมีเงินล่ะก็ ข้าก็คงให้ลูกสาวทั้งสองคนของข้ารัดเท้าเหมือนกัน”
“ผู้ใดบ้างไม่อยากเล่า นั่งอยู่ในบ้านมีเสื้อผ้ามาถึงมือมีข้าวปลามาถึงปาก เป็นข้า ข้าก็ยินยอมพร้อมใจ”