เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
น้ำเสียงของหวังเฟ่ยอิ่นค่อยๆ แผ่วจางลงข้างหู พานอวิ๋นทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปไว้ภายในร่างของโจวเหมยเหนียง
ชี่ของนางค่อยๆ รวมตัวขึ้นภายในร่างของโจวเหมยเหนียง ก่อรูปเป็นกลุ่มก้อนปราณรูปลักษณ์ไท่เก๊ก เคลื่อนตัวไปยังตำหนักหนีหวานของเด็กหญิงอย่างเชื่องช้า
โจวเหมยเหนียงที่สะอื้นไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวดค่อยๆ ผ่อนคลายลง แล้วผล็อยหลับไปด้วยความหมดสติอีกครา
ซุนเสียนเหนียงถอนหายใจโล่งอก วางนางลงบนตั่ง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาที่หางตาให้ลูกสาว
ร่างกายมนุษย์มีความลี้ลับไร้สิ้นสุด พานอวิ๋นไหนเลยจะกล้าขยับส่งเดช นางจดจำทิศทางการโคจรและความเร็วของกลุ่มก้อนปราณนั้นไว้อย่างแม่นยำ ไม่กล้าให้คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อยนิด
ครั้นกลุ่มปราณไท่เก๊กโคจรไปตามครรลองเดิมอย่างเชื่องช้า โจวเหมยเหนียงก็คลายหัวคิ้วที่ขมวดแน่นในที่สุด แล้วหลับสนิทไป