ตอนที่ 73 ยันต์อัปมงคล

ผู้เฒ่าซุนมองเห็นภาพนั้นเต็มตา อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาคราหนึ่ง

กับพวกลูกชายหลายคนนั้นเขาหมดใจไปนานแล้ว ช่างหัวพวกมันจะไปตายที่ไหน ทว่ากับลูกสาวทั้งสองคน ในใจเขายังคงมีความเศร้าสร้อยอาลัยอยู่บ้าง

ผู้เฒ่าซุนเอ่ยถามหวังเฟ่ยอิ่น “นักพรตหวัง ไม่มีหนทางที่สมบูรณ์พร้อมจริงๆ หรือ”

หวังเฟ่ยอิ่นทำราวกับมองไม่เห็นเขา หมุนตัวไปกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าซุน “เท้าของเด็กจำเป็นต้องบำรุงฟื้นฟูก่อนจึงค่อยจัดกระดูก ยิ่งบำรุงได้ดีเพียงใด โอกาสสำเร็จก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น หากท่านผู้เฒ่าผู้มีจิตกุศลวางใจ สู้ให้ศิษย์น้องหญิงเล็กของข้าอยู่เคียงข้างคอยดูแลนาง จะได้คอยดูอาการได้ตลอดเวลา”

ฮูหยินผู้เฒ่าซุนปรารถนายิ่งนัก จึงตอบรับในทันที

หวังเฟ่ยอิ่นจึงกล่าวลาแล้วเดินจากไปพร้อมกับเถาจี้

ผู้เฒ่าซุนเดินตามติดข้างกายเขา “เจ้าอย่ามาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นข้า ข้ารู้ว่าเจ้ามองเห็นข้า”

เถียนซวี่และโจวเฉาเห็นเข้าก็เหงื่อกาฬแตกพลั่ก คนหนึ่งอึกอักจะพูดก็ไม่พูด ส่วนอีกคนคลานอยู่บนพื้น หลบห่างจากจุดที่ผู้เฒ่าซุนเดินผ่านไปไกลลิบ

ท่าทางของเถียนซวี่ดึงดูดสายตาของผู้เฒ่าซุนได้สำเร็จ ผู้เฒ่าซุนหันขวับมาหรี่ตามองมัน “ข้าเกือบลืมไอ้เศษสวะอกตัญญูเช่นเจ้าไปเสียแล้ว มาเถิด พ่อตาจะคุยกับเจ้าอย่างละเอียดสักหน่อย”