ตอนที่ 72 โปรดหรือไม่โปรด

ซุนเสียนเหนียงได้ยินดังนั้น ร่างพลันอ่อนยวบทรุดลงกับพื้น นางเหม่อมองดูลูกสาวผู้ไร้เดียงสาด้วยความตะลึงงัน ก่อนจะร่ำไห้ออกมาโฮใหญ่ “หนูน้อยของแม่...”

ฮูหยินผู้เฒ่าซุนเองก็ตระหนก ทว่าตอนนี้นางเชื่อมั่นในตัวพานอวิ๋นอย่างไม่ลืมหูลืมตา รู้สึกว่าขนาดดวงจิตไร้ร่างนางยังทำให้พวกตนมองเห็นได้ แล้วโลกนี้จะยังมีเรื่องใดที่นางทำไม่ได้อีก?

ด้วยเหตุนี้นางจึงจะคุกเข่าลงตามไปด้วย “ผู้อาวุโสเซียนน้อย ได้โปรดเมตตาด้วยเถิด ต้องช่วยหลานสาวคนนี้ของข้าให้ได้นะเจ้าคะ”

พานอวิ๋นยื่นมือไปประคองนางไว้ในคราเดียว ไม่ว่านางจะออกแรงอย่างไรก็คุกเข่าลงไปไม่ได้

ฮูหยินผู้เฒ่าซุนเห็นเข้าก็ยิ่งเลื่อมใส พยายามออกแรงคุกเข่าลงไปอีก ทั้งยังจะโขกศีรษะให้นาง

พานอวิ๋นรั้งนางไว้แล้วถอนหายใจเอ่ยว่า “ข้ามีวาสนากับผู้เฒ่าผู้มีจิตกุศล ช่างเถิด พลังฝีมือข้ายังตื้นเขิน จึงจนปัญญาจริงๆ ทว่าศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่สามของข้ามีพลังฝีมือลึกล้ำ อาจจะมีหนทาง”

ฮูหยินผู้เฒ่าซุนได้ยินดังนั้น จึงรีบสั่งให้คนไปเชิญหวังเฟ่ยอิ่นและเถาจี้ทันที

ยามนี้ธรรมเนียมการระวังตัวระหว่างชายหญิงเข้มงวดยิ่งนัก พานอวิ๋นเป็นเด็กสาว การเข้าออกลานหลังจึงไม่มีข้อกังขา ทว่าหวังเฟ่ยอิ่นและเถาจี้อย่างไรเสียก็เป็นบุรุษ แม้จะเป็นนักพรตเต๋าก็มิได้