เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากแน่ใจแล้วว่าผู้เฒ่าซุนจะไม่ทำร้ายคนจริงๆ บรรดาคนเฒ่าคนแก่ในโถงไว้อาลัยก็พลันกระตือรือร้นขึ้นมา ต่างพากันทักทายผู้เฒ่าซุน ซุนอาสองยิ่งเดินตรงไปข้างโลงศพแล้วเอ่ยถามเขา “พี่ใหญ่ ท่านได้พบท่านพญายมราชหรือไม่ ภพหยินเป็นเช่นไรหรือ”
บรรดาตาเฒ่าคนอื่นๆ ต่างก็พากันเงี่ยหูฟัง พวกเขาก็อายุไม่น้อยแล้ว ย่อมมีความอยากรู้อยู่บ้าง
ผู้เฒ่าซุนกระดากปากจะบอกว่าตนเองยังมิได้ลงไปยังภพหยิน นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องราวของภพหยินไม่อาจเอ่ยปากเผยแพร่ รอให้พวกเจ้าตายไปแล้ว พวกเจ้าก็ย่อมรู้เอง”
ทุกคน: “...”
ผู้เฒ่าซุน: “ทว่าพวกเจ้าพึงรู้ไว้ว่า ในโลกนี้มีดวงจิตผีอยู่ หากทำเรื่องอยุติธรรมอกตัญญู ท่านพญายมราชล้วนจดบันทึกไว้ทีละเรื่องๆ วันใดวันหนึ่ง ย่อมมีผลกรรมจากหน่วยงานยมโลกตามสนอง”
ห้าสหายตระกูลซุนรู้สึกว่าคำพูดนี้จงใจตักเตือนพวกตน ต่างก็หมอบราบกับพื้นร่ำไห้สำนึกผิดอย่างเจ็บปวด “พ่อขอรับ พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้วขอรับ”