ตอนที่ 67 น้าชาย ข้าไม่เชื่อ

ซุนต้าชางมีข้อคัดค้าน ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาเตือนปรามของนายท่านเฉียน เขาก็พูดไม่ออก เรื่องราวด้วยเหตุนี้จึงถูกกำหนดลงเช่นนี้

นายท่านเฉียนหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา นำโฉนดที่ดินสองร้อยหมู่เหล่านั้นออกมา แล้วส่งต่อให้ผู้อาวุโสหมู่บ้าน “ฮ่องเต้สูงสุดปฐมบรรพให้ความสำคัญต่อการศึกษามากเพียงใดทุกคนย่อมรู้ดี นับตั้งแต่สำนักศึกษาเพื่อการกุศลแห่งหมู่บ้านตระกูลซุนก่อตั้งขึ้นในปีหงอู่ที่ยี่สิบแปดจนถึงบัดนี้ ก็เป็นเวลา 47 ปีแล้ว ตลอด 47 ปีมานี้ หมู่บ้านตระกูลซุนสอบติดเป็นจวี่เหรินได้ 2 คน เป็นซิ่วไฉได้ 12 คน

ทว่ายามนี้ในหมู่บ้านมีนายท่านซิ่วไฉอยู่เพียง 5 ท่าน หากไม่ฉวยโอกาสนี้ให้พวกเด็กๆ ได้ร่ำเรียนหนังสืออย่างดี รอจนนายท่านซิ่วไฉทั้ง 5 ท่านแก่ชราล่วงลับไป ชั่วรุ่นขาดตอน หมู่บ้านตระกูลซุนมิต้องตกต่ำลงนับแต่บัดนี้หรือ”

หัวหน้าหมู่บ้านจิตวิญญาณฮึกเหิม ทั่วทั้งร่างเคร่งขรึมขึ้นมา เอ่ยเสียงขรึม “นายท่านเฉียนมองการณ์ไกล คิดคำนึงเพื่อหมู่บ้านตระกูลซุนของพวกเราอย่างลึกซึ้งยิ่งนัก”