เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ผู้เฒ่าซุนไม่ยินดีจะยอมรับว่าเจ้าสิ่งอกตัญญูถึงที่สุดผู้นี้คือลูกชายของตน สีหน้าจึงบูดบึ้งยิ่งนัก
นายท่านเฉียนเห็นแล้วก็ทอดถอนใจ เอ่ยว่า “ยามที่ข้ามาถึง พี่สาวร้องไห้จนเป็นลมหมดสติ พอฟื้นขึ้นมาก็บอกว่าลูกหลานอกตัญญู ข้าก็รู้สึกว่าไม่เข้าที กวาดตามองรอบหนึ่งก็ไม่เห็นซุนวั่ง จนกระทั่งตกดึกถึงได้สืบรู้มาว่าเขาถูกต้าชางทุบตี”
นายท่านเฉียนมองผู้เฒ่าซุนปราดหนึ่ง แล้วก็มองอีกปราดหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า “คนเบื้องล่างสืบความมา บอกว่าที่ซุนวั่งถูกตี เป็นเพราะพี่เขยให้เขายกที่ดินสองร้อยหมู่ริมแม่น้ำให้เป็นของหมู่บ้าน เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายของสำนักศึกษาเพื่อการกุศลโดยเฉพาะหรือ”
ผู้เฒ่าซุนพอได้ยินก็บันดาลโทสะ “แม้แต่เงินส่วนนี้มันยังจะแย่งชิงอีกรึ ผลผลิตจากที่ดินสองร้อยหมู่นั้นยกให้สำนักศึกษาเพื่อการกุศลของหมู่บ้านไปตั้งหลายปีก่อนแล้ว ข้าก็แค่กังวลว่าหลังจากข้าจากไปแล้วมันจะไม่ยอมให้ จนสำนักศึกษาเพื่อการกุศลของหมู่บ้านดำเนินต่อไปไม่ได้ ถึงได้เจาะจงเปลี่ยนโฉนดที่ดิน ไม่นึกเลยว่าจะกลับกลายเป็นทำร้ายซุนวั่ง”
ผู้เฒ่าซุนก่นด่าลูกชายหลายคนของตนไปรอบหนึ่ง พานอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างก็สรุปความออกมาได้แล้ว
ซุนต้าชางบุตรชายคนโตของผู้เฒ่าซุนไม่อยากแบ่งตระกูล เขาอยากจะรวมเป็นทรัพย์สินร่วมตระกูล