ตอนที่ 63 หลานชายคนโต

นายท่านเฉียนเงียบงันไปเพียงชั่วพริบตา จากนั้นพลันระเบิดความกระตือรือร้นอันเปี่ยมล้นออกมา เขาก้าวข้ามพ่อบ้านเฉียนแล้วพุ่งตรงไปกุมมือของพานอวิ๋นไว้ “ผู้อาวุโสเซียนน้อย ข้ามีชีวิตรอดมาพบท่านได้ ล้วนพึ่งพายันต์คุ้มภัยสองใบของท่านคุ้มครองแท้ๆ ขอรับ”

พานอวิ๋นปล่อยมือจากม้านั่ง พลิกมือกลับมากุมมือนายท่านเฉียน “เห็นปราณอัปมงคลแสงโลหิตของผู้ใจบุญเฉียนสลายไปแล้ว หัวใจดวงนี้ของข้าก็วางลงได้เสียที ท่านเป็นผู้มีบุญกุศลมหาศาล ส่วนข้าสามารถช่วยชีวิตผู้มีบุญกุศลมหาศาลได้ นี่ก็นับเป็นบุญสัมพันธ์แห่งกุศลของข้าเช่นกัน ต่างส่งเสริมซึ่งกันและกัน ต่างส่งเสริมซึ่งกันและกัน”

นายท่านเฉียนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกปลอดโปร่งทั้งกายใจ กุมมือพานอวิ๋นแน่นขึ้นอีก “สหายน้อยอายุน้อยเพียงนี้กลับมีความรู้ความเข้าใจถึงขั้นนี้ มิน่าเล่าจึงมีวาสนาเซียน มิน่าเล่าจึงมีวาสนาเซียน”

ยามนี้นายท่านเฉียนรู้สึกว่ามีเพียงพานอวิ๋นที่เข้าใจตน สมแล้วที่เป็นสหายรู้ใจของเขา ใช่แล้ว เขาเป็นคนดี เป็นผู้มีจิตกุศล ด้วยเหตุนี้จึงได้พบคนดี ผู้มีจิตกุศลเช่นพานอวิ๋นอย่างไรเล่า

อีกทั้งอีกฝ่ายยังไม่หวังสิ่งตอบแทน หวังเพียงบุญกุศลที่ได้ช่วยเขาและผูกบุญสัมพันธ์ไว้เท่านั้น นี่มิใช่สหายรู้ใจแล้วจะเป็นสิ่งใดได้อีก