ตอนที่ 62 ชุมนุมพร้อมหน้า

ผู้เฒ่าซุนไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าความยึดติดของตนเองคือสิ่งใด

เขาเพียงแค่ถูกทำให้โกรธจนแน่นหน้าอกไปหมด หลับตาลง พอเบิกตาขึ้นมาอีกคราตนเองก็กลายเป็นผีไปแล้ว ท่ามกลางลูกหลานอกตัญญูกลุ่มหนึ่งที่กำลังส่งเสียงร้องไห้ฟูมฟายเสแสร้ง

ร้องไห้เสียงดังถึงเพียงนั้น ทว่าคนที่มีน้ำตาบนใบหน้ากลับมีไม่กี่คน

หากบอกว่าก่อนตายเขายังอยากทำสิ่งใดอยู่บ้าง ยามนี้ตายไปแล้ว เขากลับรู้สึกว่าความปรารถนาเหล่านั้นก่อนตายล้วนไม่มีความจำเป็นอันใดอีกต่อไป

เขาครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยว่า “ข้าก็แค่อยากพบสหายเก่าสักสองสามคน ที่เหลือไม่มีสิ่งใดแล้ว”

ความปรารถนานี้ง่ายดายกว่าการแก้แค้นฝูงลูกหลานกตัญญูจอมปลอมพวกนั้นของเขามากนัก พานอวิ๋นคลี่ยิ้ม พลางเอ่ยถาม “ท่านบอกชื่อมาเถิด ข้าจะไปหาให้ท่านเอง”

ผู้เฒ่าซุนจึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็พบพ่อบ้านชราของข้าคนนั้นก่อนเถอะ เขาอยู่เคียงข้างข้ามาชั่วชีวิต เดิมทีคิดจะปล่อยครอบครัวของเขาออกไปก่อนตาย แต่กลับตายกะทันหัน จึงยังมิทันได้จัดการให้เรียบร้อย”

พานอวิ๋นจึงไปตามหาพ่อบ้านชราให้เขา

เมื่อเดินมาถึงถนนใหญ่ นางก็ดึงบ่าวคนหนึ่งมาตามสะดวกแล้วเอ่ยถาม “รบกวนถามหน่อย พ่อบ้านชรายามนี้อยู่ที่ใด”