กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เมื่อเห็นเงาผีของผู้เฒ่าซุนจวนจะเลือนหาย หวังเฟ่ยอิ่นจึงดึงตัวพานอวิ๋นเตรียมจะไล่ตาม ทว่าเพิ่งก้าวไปได้สองก้าวก็ถูกคนผู้หนึ่งคว้าไว้ “เจ้าเป็นนักพรตเต๋าที่เข้าเวรเฝ้าในคืนนี้ใช่หรือไม่ เจ้าจะไปที่ใด”
หวังเฟ่ยอิ่นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ข้าจะไปปลดทุกข์ที่ห้องสุขาเสียหน่อย”
อีกฝ่ายมองหวังเฟ่ยอิ่นด้วยสีหน้าเคลือบแคลง “ห้องสุขาอยู่ด้านหลัง บัดนี้เข้าสู่ยามราตรีแล้ว เจ้าต้องคอยอยู่ประจำในโถงไว้อาลัยตลอดเวลา ผู้ดูแลกิจการมิได้บอกกล่าวพวกเจ้าให้กระจ่างหรอกรึ เจ้าดูมหาปรมาจารย์ทางโน้นสิ ยังนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนเลย”
หวังเฟ่ยอิ่นมองตามไป ก็สบเข้ากับสายตาของฮุ่ยหยวนเจ้าลาหัวโล้นนั่นพอดี ทั้งสองสบตากันเงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เบือนสายตาหนีพร้อมกัน