เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ฤทธิ์ยาถูกดูดซับจนหมดสิ้น น้ำยาในถังอาบน้ำแปรเปลี่ยนเป็นเจือจาง ครู่หนึ่งต่อมา สิ่งเจือปนภายในกายถูกขับออกมาภายใต้การโคจรของวรยุทธ์ น้ำยากลับกลายมาขุ่นมัวอีกครา ทั้งยังมีกลิ่นคาวเหม็นเน่าสายหนึ่ง
พานอวิ๋นถูกกลิ่นเหม็นรมจนตื่นขึ้นมา
เสวียนเมี่ยวที่ยืนอยู่ทางฝั่งเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอพยักหน้าให้นางพลางเอ่ย “เจ้าเรียบร้อยแล้ว ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”
พานอวิ๋นก้มมองตนเอง แล้วมองไปยังเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหออย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดข้าถึงเหม็นกว่าพวกนางเล่า”
“ประการแรก เจ้ากินของปนเปมาตั้งแต่เล็ก ประการที่สอง เจ้ากินยามาตั้งแต่เล็ก ขนานยาล้วนมีพิษสามส่วน”
พานอวิ๋น “เช่นนั้นที่พวกศิษย์พี่ใหญ่เข้าสู่มรรคด้วยโอสถ มิเท่ากับกำลังกินยาพิษหรอกหรือ”
เสวียนเมี่ยว “การหลอมโอสถคือการผสมสมุนไพรอย่างเหมาะสม กำจัดสารพิษออกไป และกระตุ้นสรรพคุณยาให้เกิดผลสูงสุด ไม่เหมือนกับการที่พวกเจ้าต้มเคี่ยวสมุนไพรทื่อๆ หรอกนะ”
พานอวิ๋นยอมรับคำอธิบายนี้ ลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
สวมเสื้อผ้าไปได้ครึ่งหนึ่ง นางพลันได้สติขึ้นมา ทันใดนั้นแท่งทองบนแดนวิญญาณก็พุ่งพรวดไปข้างหน้าช่วงหนึ่ง ปรากฏค่าตัวเลข 99
“เหมียว——” พานเสี่ยวเฮยถีบหน้าต่างกระโดดเข้ามา ร้องโวยวายใส่นางด้วยความตื่นเต้น “เจ้าเห็นหรือไม่ เจ้ามีบุญกุศลแล้ว!”