ตอนที่ 57 ฝีมือถึงขั้นหรือยัง

ได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากเบื้องหลัง พานอวิ๋นก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกมุมปากขึ้นเบาๆ เผยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนที่สุดพลางหมุนตัวกลับไป

พ่อบ้านกวาดตามองนางหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วปราดหนึ่ง บนใบหน้าก็ปั้นรอยยิ้มขึ้นมา สองมือยื่นซองแดงส่งให้ “ลำบากนักพรตน้อยที่อุตส่าห์มาเยือนรอบนี้ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของนายท่านพวกเรา”

พานอวิ๋นมิได้ขยับ เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอต่างทำหน้างงงัน กลับเป็นเถาเหยียนไป๋ที่รู้ความเร็วที่สุด รีบก้าวขึ้นหน้ารับซองแดงมา

พานอวิ๋นจึงแย้มยิ้มขึ้นว่า “ผู้ใจบุญเฉียนเกรงใจเกินไปแล้ว”

นางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะกำชับอีกครา “ยังคงขอให้ผู้ใจบุญเฉียนระวังตัวให้มากที่สุด ภายในสามวัน ทางที่ดีที่สุดอย่าเพิ่งก้าวออกจากบ้าน”

พ่อบ้านพยักหน้าส่งๆ นึกไม่ถึงว่านักพรตเถาจะมีศิษย์น้องหญิงเช่นนี้ ไม่เรียนรู้มรรคโอสถและวิชาแพทย์ แต่กลับเหมือนพวกนักพรตเต๋าข้างนอกเหล่านั้นที่เอาแต่เที่ยวหลอกลวงต้มตุ๋นผู้คน

พานอวิ๋นเหลือบมองพ่อบ้านปราดหนึ่ง ขมวดคิ้ว ทำได้เพียงกำชับไปว่า “หากจำต้องออกจากเรือนจริงๆ จงจำไว้ให้มั่นว่าต้องพกยันต์คุ้มภัยติดตัว”

ภัยพิบัติโดยทั่วไปล้วนหลบเลี่ยงได้ ทว่าวาจาดีๆ มิอาจฉุดรั้งผีที่ถึงฆาต