ตอนที่ 56 ผู้ใจบุญเฉียนเอ๋ย

ห้าสิบตำลึงคือขีดจำกัดที่ทางร้านยอมจ่ายให้แล้ว

ตามคำพูดของเถ้าแก่คือ “เวลานี้ในท้องตลาดใช่ว่าจะไม่มีกระดาษชำระเสียหน่อย ต่อให้ของบ้านเจ้าจะใช้ดีกว่า ทว่าของผู้อื่นถูกกว่านะ

ราษฎรทั่วไปซื้อแต่ของถูก หยาบก็ช่างหยาบไปสิ มีอันใดสลักสำคัญหรือ”

“ดังนั้นข้าจึงยังขายแพงไม่ได้ คิดเป็นจิน อย่างมากก็กระดาษหนึ่งจินห้าอีแปะ ขายส่งให้พ่อค้ารายอื่น อย่างมากก็สามอีแปะ หนึ่งจินได้กำไรเพียงแค่อีแปะเดียวเท่านั้น” ทางร้านถือลูกคิดดีดคำนวณให้นางดู “หนึ่งจินหนึ่งอีแปะ แค่ซื้อสูตรตำรับนี้ ข้าก็ต้องขายกระดาษให้ได้ถึง 50,000 จินจึงจะคืนทุน”

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องอันใดอย่างการเอาเทคโนโลยีมาร่วมถือหุ้นพวกนั้นเลย ฮึ ทำกระดาษมันยากนักหรือ กระดาษชำระมันแปลกประหลาดหายากมากหรือ

ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ากระดาษของอำเภออวี้ซานมีชื่อเสียงโด่งดังเทียบเท่าเครื่องเคลือบของเมืองจิ่งเต๋อเจิ้น

สูตรตำรับแผ่นนี้ของพานอวิ๋นแม้จะอ่อนนุ่มและกันน้ำได้ดีกว่ากระดาษชำระในเวลานี้ ทว่าก็ใช่ว่าจะศึกษาวิจัยไม่ได้

ก่อนหน้านี้ทางร้านไม่เคยพบเห็นก็แล้วไปเถิด แต่บัดนี้ได้เห็นแล้ว ให้เหล่าช่างฝีมือไปศึกษาวิจัยอย่างละเอียด ใช่ว่าจะทำขึ้นมาไม่ได้ เพียงแค่เปลืองแรงเปลืองเวลาเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้เขาจึงยินยอมจ่ายเงินห้าสิบตำลึงเพื่อตัดความยุ่งยากในส่วนนี้ไป หากเกินกว่านี้ สู้ไปค้นคว้าวิจัยเองเสียยังดีกว่า