ตอนที่ 51 ค่ายกลสำเร็จ

จุดนี้ ก็เกินความคาดหมายของหวังเฟ่ยอิ่นเช่นกัน

จากนั้นเขาก็เท้าสะเอวหัวเราะร่าอยู่หน้าประตูสำนักนานถึงครึ่งเค่อ หัวเราะจนน้ำตาเล็ดออกมา

พานอวิ๋นมองเขาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

หวังเฟ่ยอิ่นเช็ดน้ำตา พอรี่ตาลงสบเข้ากับสายตาโกรธเคืองและตัดพ้อของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะฮ่าๆ อีกสองเสียง เห็นหน้านางยิ่งมืดคล้ำลงเรื่อยๆ จึงพยายามกลั้นเสียงไว้ มองนางด้วยดวงตาคลอหน่วยน้ำตา “เป็นอย่างไร อาจารย์มิใช่จะกราบไหว้ได้ง่ายๆ ใช่หรือไม่ เล่า การทำเรื่องใดๆ ก็ตาม ล้วนต้องจ่ายค่าตอบแทนทั้งนั้น”

พานอวิ๋นฉุกคิดอย่างครุ่นคิด “เช่นนั้นที่ข้าลงเขาไปแล้วหาเงินไม่ได้ มิใช่เพียงเพราะใต้เขาไม่เหมาะจะขายแผ่นยันต์ แต่เป็นเพราะอาจารย์ด้วยหรือ”

หวังเฟ่ยอิ่นลูบเคราพลางกล่าวว่า “แม้ว่าใต้เขาจะไม่เหมาะแก่การขายแผ่นยันต์จริงๆ ทว่าคนเราย่อมมีความปรารถนา ตลาดนัดใหญ่โตถึงเพียงนั้น มีคนจากเกือบสิบหมู่บ้าน ย่อมไม่ถึงขั้นที่จะไม่มีผู้มีวาสนาแม้แต่คนเดียวหรอก”