ตอนที่ 50 หาเงินได้แล้ว

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอต่างมองนางด้วยความอิจฉา “พวกเราโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยไปจวนกว่างซิ่นกับจวนไคเฟิงเลย”

พานอวิ๋นได้ยินแล้วก็รู้สึกเศร้าใจ เศร้าใจให้กับวันเวลาในอนาคตของนาง “แล้วหัวเมืองใหญ่ที่สุดที่พวกเจ้าเคยไปคือที่ไหนเล่า”

“อำเภออวี้ซาน”

ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใหญ่ พานอวิ๋นจึงไม่เอ่ยปากอีก

เสวียนเมี่ยวสะพายตะกร้าหลังอันว่างเปล่าเดินมา ของที่นางนำลงเขามาขายหมดแล้ว ซึ่งต่างจากของกระจุกกระจิกของเด็กทั้งสามคน นางตรงไปขายให้ร้านค้าหรือพ่อค้าต่างถิ่นที่นี่โดยตรง

ล้วนเป็นลูกค้าคุ้นเคย ราคาโดยพื้นฐานแล้วคงที่

นางกวาดตามองแผงเล็กๆ ของทั้งสามคน บนถุงผ้ากระสอบที่ปูอยู่ตรงหน้าเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอยังมีของวางอยู่อีกมาก ส่วนถุงผ้ากระสอบตรงหน้าพานอวิ๋นกลับว่างเปล่า “แผ่นยันต์อาคมของเจ้าขายออกที่นี่ได้ด้วยรึ”

พานอวิ๋น “ใช่แล้ว น่าอัศจรรย์มากหรือ”

เสวียนเมี่ยวพยักหน้า “น่าอัศจรรย์มาก ผู้ใดซื้อไป”

เมี่ยวเหอหัวเราะร่า เอ่ยอย่างขบขันยิ่ง “อาจารย์อาสี่ อาจารย์อาน้อยล้อท่านเล่นแล้ว นางขายแผ่นยันต์อาคมไม่ออกสักแผ่น นางจะไปขายที่จวนกว่างซิ่น อาจารย์อาสี่ ข้าอยากไปเป็นเพื่อนอาจารย์อาน้อย”