ตอนที่ 47 ต้าถง

ในห้องมีเสียงไอแห้งๆ ดังขึ้นมาหลายครา ผ่านไปครู่ใหญ่ บุรุษวัยกลางคนรูปร่างผอมบางหน้าตาหมดจดผู้หนึ่งจึงเปิดประตูเดินออกมา

เขาชะงักฝีเท้าอยู่ตรงประตู หรี่ตามองจนเห็นผู้มาเยือนได้ชัดเจน จึงค่อยก้าวขึ้นหน้าไปเปิดรั้วไม้กั้นคอกที่ปิดแง้มไว้

ประตูรั้วไม้กั้นคอกนั้นสูงเพียงแค่ระดับเอวคน กำแพงลานบ้านก็เตี้ยเรี่ยดินยิ่งนัก คนข้างนอกเพียงแค่เอี้ยวคอก็สามารถมองเห็นความเป็นไปภายในลานได้ทะลุปรุโปร่ง

ลูกจ้างของสำนักส่งจดหมายเอกชนจำเขาได้อย่างชัดเจน ครั้นเห็นเขาเดินมาก็ฉีกยิ้มกว้าง “สามีพาน ที่บ้านท่านมีจดหมายมาอีกแล้ว คราวนี้ส่งมาจากจวนกว่างซิ่นมณฑลเจียงซีขอรับ”

พานหงเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย ตอนที่รับจดหมายมากำลังพยายามนึกย้อนความทรงจำ เขามีญาติสนิทมิตรสหายอยู่ที่จวนกว่างซิ่นด้วยหรือ

เขาเอ่ยแก้คำเรียกขานของลูกจ้างตามความเคยชิน “ภายหน้าเรียกชื่อตัวของข้าตรงๆ ก็พอ อย่าได้เรียกข้าว่าสามีเลย หากเจ้าไม่รังเกียจ จะเรียกข้าว่าท่านอาพานก็ได้”

ลูกจ้างขานรับด้วยรอยยิ้ม ทว่าคราวหน้ามาก็คงยังเรียกขานเช่นเดิม