เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“วันนี้เจ้าบอกว่าจะเผยแพร่เกียรติศักดิ์ของข้า เทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ ให้เลื่องลือไปทั่วสี่สมุทร เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็จงออกท่องโลกในฐานะร่างจำแลงของภูเขาไตรวิสุทธิ์เถิด”
พานอวิ๋นยืดตัวตรง ถามด้วยความใคร่รู้ล้วนๆ “อาจารย์ หากข้าท่องโลกในฐานะร่างจำแลงของท่าน เช่นนั้นข้าก็ใช้ความสามารถของท่านได้ ราวกับเป็นภูเขาไตรวิสุทธิ์จริงๆ ใช่หรือไม่?”
หากเป็นเช่นนั้น นางยินดีสิ
นางยินดีให้ความดีและคุณความชอบทั้งปวงที่ทำในภายภาคหน้า ล้วนอยู่ภายใต้นามแห่งภูเขาไตรวิสุทธิ์
นี่คือการบรรลุเป็นเทพเพียงชั่วความคิดเชียวนะ ชื่อก็เป็นเพียงสิ่งที่ใช้เรียกขานเท่านั้น
ว่าอย่างไร สหายเต๋า เจ้ายินดีเป็นร่างจำแลงเทพภูเขาหรือไม่? มีอายุยืนยาวดุจเทพภูเขา มีความสามารถของเทพภูเขา เทพภูเขาเชียวนะ! นับแต่นี้พืชพรรณและสรรพสัตว์บนภูเขาล้วนให้นางใช้งานได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องก็อย่างหนึ่ง นางยังสร้างปาฏิหาริย์ศักดิ์สิทธิ์ไปข่มขวัญฮ่องเต้กับมหาขันทีผู้นั้นในพระราชวังได้อีกด้วย