ตอนที่ 45 อาจารย์

หวังเฟ่ยอิ่นชะงักฝีเท้า หันขวับมาถลึงตาใส่นาง “คนดีๆ ที่ไหนจะเอาศิลาบุญกุศลล้ำค่าพรรค์นี้มาทำเป็นศิลาค่ายกล เจ้าคิดจะสลักค่ายกลบรรลุเป็นเซียนรึอย่างไร”

ศิลาบุญกุศล เป็นสิ่งที่มีเพียงเทพเซียนผู้ได้รับเครื่องก้งเฟิ่งและธูปบูชาเท่านั้นถึงจะมีได้ อีกทั้งยังต้องเป็นเทพเซียนมอบให้ด้วยความสมัครใจจึงจะเกิดผล หวังเฟ่ยอิ่นเอาหัวบนบ่าเป็นประกันได้เลยว่า ทั่วทั้งใต้หล้า ยามนี้มีเพียงพานอวิ๋นคนเดียวที่ได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่นี้

ดวงตาของพานอวิ๋นเป็นประกายขึ้นมา เอ่ยถามก่อนเป็นอันดับแรก “ในโลกนี้ยังมีค่ายกลอย่างค่ายกลบรรลุเป็นเซียนอยู่ด้วยหรือ”

หวังเฟ่ยอิ่น “ไม่มี”

พานอวิ๋นปรายตามองเขาอย่างตำหนิ เอ่ยว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเป็นคนกันเอง ข้าจึงบอกท่าน ข้าอยากสลักค่ายกลขึ้นมาอันหนึ่ง ข้าได้รับบุญกุศลมาเท่าใด มันก็จะแสดงผลปิ๊งๆ ขึ้นมา แบบนี้ข้าจะได้รู้ชัดแจ้งว่า ข้าทำสิ่งใดแล้วจะได้บุญกุศลเท่าใด”

หวังเฟ่ยอิ่นแววตาสับสนงุนงง “หวังผลประโยชน์ถึงเพียงนี้... เทพภูเขากลับมอบศิลาบุญกุศลให้เจ้าเนี่ยนะ”