เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ศิษย์พี่หญิงสี่ในปากของเมี่ยวเหอนามว่าเมี่ยวเจิน เป็นลูกศิษย์ของอิ่นซงอาจารย์ลุงรองของนาง
ตามที่เมี่ยวเหอบอกเล่า อารามไตรวิสุทธิ์ของพวกเขายามนี้มีคนทั้งหมดเก้าคน ปัจจุบันที่พำนักอยู่ในอารามมีหกคน “รวมเจ้าด้วยก็เป็นเจ็ดคนแล้ว”
เมี่ยวเหอขยับไปทางพานอวิ๋น เบียดชิดแนบกายกับนาง ไหล่เกยไหล่เอ่ยว่า “ศิษย์พี่หญิงสี่รักการเรียนเกินไป ทุกวันนอกจากทำการบ้านก็คือบำเพ็ญ มีเพียงศิษย์พี่สามที่คอยเล่นเป็นเพื่อนข้าบ้างบางคราว น่าเบื่อยิ่งนัก”
ก่อนที่พวกเถาจี้จะกลับมา ในอารามมีเพียงอาจารย์ลุงใหญ่ที่คอยดูแลเด็กทั้งสามคน คนหนึ่งหมกมุ่นอยู่กับการบำเพ็ญ คนหนึ่งเป็นผู้อาวุโส อีกคนก็เป็นศิษย์พี่ที่ยุ่งวุ่นวาย เมี่ยวเหอจะทำสิ่งใดก็หาเพื่อนร่วมทางไม่ได้สักคน
อ้อ พานอวิ๋นยังได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของศิษย์พี่ใหญ่ผู้เก่งกาจท่านนั้นจากเมี่ยวเหออีกด้วย แน่นอนว่า ย่อมเป็นเบื้องลึกทั้งหมดเท่าที่เมี่ยวเหอรู้
“อาจารย์ลุงใหญ่แซ่หวัง นามอันสูงส่งข้าไหนเลยจะกล้ารู้ และไม่มีผู้ใดกล้าเรียกชื่ออาจารย์ลุงใหญ่หรอก แต่ว่าฉายาของอาจารย์ลุงใหญ่ข้ารู้ เรียกว่าเฟ่ยอิ่น”