ตอนที่ 36 ขึ้นเขา

เถาจี้กำลังพึมพำ “ผลซิ่งเยอะขนาดนี้ ต้องซ่อนไว้สักหน่อย เมี่ยวเหอไม่รู้จักบันยะบันยัง ประเดี๋ยวจะกินจนท้องเสียเอาได้”

เสวียนเมี่ยวเดินรั้งท้าย มองพานอวิ๋นที่เดินอยู่ตรงกลางระหว่างพวกตน สะพายตะกร้าหลังพลางเดินเงียบๆ

จะว่าไปแล้ว นางยังเด็กกว่าเมี่ยวเหอเสียอีก ก็เป็นเด็กคนหนึ่งเช่นกัน

จิตใจของเสวียนเมี่ยวพลันอ่อนยวบ ยื่นมือไปดึงถุงผ้าใส่สมุนไพรออกมาจากตะกร้าหลังของนางถุงหนึ่ง

พานอวิ๋นหันศีรษะกลับมา

เสวียนเมี่ยวเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ข้าถือเอง”

พานอวิ๋นปรายตามองถุงผ้าที่นางดึงไป ไม่ได้ส่งเสียงใด

ของที่เถาจี้และเสวียนเมี่ยวสะพายอยู่ล้วนไม่เบา โดยเฉพาะเถาจี้ โดยพื้นฐานแล้วของหนักล้วนถูกเขานำไปใส่ไว้ในตะกร้าหลังของตนเองทั้งสิ้น

ลัดเลาะคดเคี้ยวขึ้นไปตามทางเดินบนเขา ครู่หนึ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ขุนเขา อีกครู่หนึ่งก็เดินเลียบออกมา ก้าวสูงขึ้นไปตามริมขอบเขา มิทราบว่าตั้งแต่เมื่อใด ดวงตะวันบนฟากฟ้าพลันถูกบดบัง ท้องฟ้ามืดสลัวลง ถึงกับส่อเค้าว่าพิรุณจะตกอยู่รำไร

สายลมในขุนเขาเริ่มพัดพา พัดกวัดไกวพฤกษาจนส่งเสียงซ่าๆ หมอกเมฆมิทราบลอยมาจากหนใด ม้วนตัวตลบสูงขึ้นไปตามทิศทางที่สายลมกรรโชก...