ตอนที่ 35 ยืนต้อนรับสองฟากฝั่ง

พานอวิ๋นไม่เอ่ยปาก แม้นางจะยอมรับว่าเสวียนเมี่ยวและเถาจี้ล้วนมีจุดที่เก่งกาจกว่านาง แต่นางมิคิดว่าพวกเขาจะสามารถเป็นอาจารย์ของนางได้ การเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักคอยประลองแลกเปลี่ยนวิชากันก็นับว่าดียิ่งแล้ว นางเองก็เป็นอะไรตั้งหลายอย่าง สามารถสอนพวกเขาได้เช่นกัน

จากจวนกว่างซิ่นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ขับรถเทียมล่อโคลงเคลงไปมาอยู่สองวัน พวกเขาก็เข้าสู่เขตอำเภออวี้ซาน จากที่นี่พวกเขาไปภูเขาไตรวิสุทธิ์มิต้องผ่านตัวเมืองอำเภอ เพียงเดินเลียบไปตามทางเขาไปข้างหน้าสักครึ่งวันก็ถึงภูเขาไตรวิสุทธิ์ได้

ที่เชิงเขาภูเขาไตรวิสุทธิ์มีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เถาจี้แนะนำให้นางฟัง “นี่เรียกว่าหมู่บ้านเฝินสุ่ย รถคันนี้ขึ้นเขาไม่ได้ พวกเราหาบ้านชาวบ้านฝากไว้สักหลัง”

หมู่บ้านมิได้เล็ก สร้างอิงขุนเขาเคียงสายนที พานอวิ๋นสามารถมองเห็นพลังมนุษย์ทอดตัวยาวลงไปตามสายน้ำไม่ขาดสาย ไกลถึงหลายลี้ทีเดียว

รถแล่นเข้าหมู่บ้านไปเพียงชั่วครู่ ก็มีผู้คนทักทายเถาจี้และเสวียนเมี่ยวอย่างกระตือรือร้น โดยเฉพาะเถาจี้ ถึงขั้นมีเด็กๆ ห้อมล้อมรอบตัวเขา บ้างเรียกนักพรตเถา บ้างเรียกอาจารย์เซียนเถา บ้างเรียกท่านอาเถา มีครบทุกแบบ