ตอนที่ 31 บุญกุศล

ในชั่วพริบตาที่เสียงร่ำไห้เฝ้าศพดังสะท้านฟ้าก้องขึ้น พานอวิ๋นคล้ายมีความรู้สึกบางอย่าง นางลืมตาขึ้นมองไปยังขอบฟ้า

แมวดำที่ระยะนี้ชอบนอนหมอบบนขื่อห้องพลันลุกพรวดขึ้นมา ลูกแก้วตาที่ดุจไพฑูรย์จ้องเขม็งมองพานอวิ๋นราวกับเปล่งแสงได้

มันส่งเสียงเหมียวคำหนึ่ง แล้วกระโจนลงมาจากขื่อห้อง พุ่งตรงเข้าสู่อ้อมอกของพานอวิ๋น

หลังจากถูกนางกอดไว้มันก็ร้องเหมียวๆ ไม่หยุด ในหูของพานอวิ๋นมีแต่เสียงร้องตื่นเต้นของมัน “เจ้าสัมผัสได้หรือไม่ เจ้าสัมผัสได้หรือไม่ ผนึกคลายออกแล้ว!”

พานอวิ๋นกอดมันแน่น กัดฟันกรอดในหัวว่า 【เจ้าเงียบหน่อย หากส่งเสียงดังอีกข้าจะโยนเจ้าออกไป!】

เป็นดังคาด เพราะแมวดำร้องไม่หยุด หลายคนจึงร่ำไห้ไปพลางมองมาที่นางไปพลาง หมอจางกับขันทีเฉียนยิ่งไม่พอใจ ส่วนจูโหย่วเจวี๋ยที่อยู่ด้านข้างก็จวนเจียนจะบันดาลโทสะอยู่รอมร่อ

พานอวิ๋นกอดแมวดำ เลิกเปลือกตาขึ้นสบสายตาของทุกคน เอ่ยอย่างไร้ความรู้สึกว่า “แมวดำสื่อวิญญาณขจัดสิ่งชั่วร้าย มันบอกว่าท่านอ๋องอยู่ที่นี่ รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก”