ตอนที่ 29 ฝัน

ในที่สุดวันนี้จวนอ๋องโจวก็ไม่ได้มีคำสั่งให้ผู้ใดสละชีพตามผู้ตาย ยามที่พระชายาประคองมือแม่นมฉินเดินออกมา พวกแซ่ซือก็ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วคุกเข่าร่ำไห้อยู่บนพื้น

นางชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “การโต้เถียงในห้องเมื่อครู่พวกเจ้าก็ได้ยินกันหมดแล้ว รอให้ซื่อจื่อถวายฎีกากราบทูลขอให้ฮ่องเต้มีพระบรมราชานุญาตลงมาก่อนค่อยตัดสินใจ สองสามวันนี้พวกเจ้าก็จงร่ำไห้เฝ้าศพอยู่หน้าโถงวิญญาณให้ดี อย่าได้คิดฟุ้งซ่าน ยิ่งอย่าได้คิดสละชีพตามผู้ตายโดยพลการเป็นอันขาด”

นางย่อกายลงครึ่งหนึ่ง จ้องมองเข้าไปในดวงตาของพวกนาง “ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากลัวการรอคอยความตาย พวกข้ารอมาเนิ่นนานหลายปีเพียงนี้ ข้าเองก็กลัว ทว่ายามนี้พวกเจ้าทั้งหกคนรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ดังนั้น ตัวเองตายนั้นไม่น่ากลัว แต่อย่าได้แบกรับเอาชีวิตของผู้อื่นติดตัวไปก่อนตายเล่า”

แซ่ซือตัวสั่นสะท้าน รีบเอ่ยขึ้นว่า “พระชายาโปรดวางพระทัย พวกข้าจะไม่แอบสละชีพตามผู้ตายโดยพลการอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ในเวลานี้ขอเพียงมีคนใดคนหนึ่งปลิดชีพตนเองเพื่อสังเวยตามศพ คนอื่นๆ ก็จะถูกบีบให้ตายตกตามกันไป ดังนั้นหากจะรอดก็ต้องรอดด้วยกัน หากจะตายก็ต้องตายด้วยกัน

ย่อมมีคนทนรับแรงกดดันหนักหนานี้ไม่ไหวจริงๆ พลางคิดว่าตายช้าตายเร็วอย่างไรก็ต้องตาย มิสู้ตายเสียแต่เนิ่นๆ ให้พ้นทุกข์ ยังดีกว่าต้องมานั่งอกสั่นขวัญแขวนไปวันๆ เช่นนี้