ตอนที่ 27 พินัยกรรม

นางทุบตีไหล่ของเด็กทั้งสอง ทั้งปวดใจทั้งโกรธเคือง “พวกเจ้ายังเป็นข้าที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่แท้ๆ จำได้เพียงบุญคุณให้กำเนิดของเขา ไฉนจึงลืมเลือนน้ำใจที่ข้าฟูมฟักเลี้ยงดู ลุงใหญ่ของพวกเจ้ายังนอนอยู่ข้างในแท้ๆ เขาก็บีบคั้นถามข้าว่าลุงใหญ่ของพวกเจ้าตายแล้วหรือไม่ ข้าไม่ยินยอมสังเวยตามศพใช่หรือไม่...”

จูจื่อโฮ่วและจูจื่อเติงฟังแล้วยิ่งสะเทือนใจ น้ำตาน้ำมูกไหลพราก หันกลับไปโขกศีรษะให้จูโหย่วเจวี๋ยอีกคำรบ วอนขอเขามิให้เอะอะอาละวาดอีก

จูโหย่วเจวี๋ยรู้สึกจริงๆ ว่าให้กำเนิดเด็กสองคนนี้ยังมิสู้คลอดหมูแดงออกมาสักก้อน คลอดหมูแดงยังพอกินได้ ให้กำเนิดไอ้สองตัวนี้มาจะทำอะไรได้?

ขณะกำลังวุ่นวาย พ่อบ้านก็วิ่งถลันเข้ามา นัยน์ตาเป็นประกาย ร้องตะโกนเสียงดังลั่น “พระชายา พระชายา อาลักษณ์ประจำจวนกลับมาแล้วขอรับ อาลักษณ์ประจำจวนกลับมาแล้ว——”

ทุกคนพลันเงียบกริบ

พระชายาโจวอ๋องเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมา เอ่ยถามอย่างร้อนรน “อาลักษณ์ประจำจวนกลับมาคนเดียวหรือ?”

พ่อบ้านหอบหายใจพลางเอ่ยอย่างกระหืดกระหอบ “มิใช่ขอรับ ยังมีขุนนางกรมพิธีการและขันทีสำนักพิธีการขันทีมาด้วยกันขอรับ”

พระชายาโจวอ๋องอดมิได้ที่จะกุมหน้าอกแล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง “จอมสวรรค์ผู้ประทานพรไร้ประมาณ——”

นี่ใกล้จะสำเร็จแล้วหรือ?

นางรีบเอ่ยกับจูจื่อจิ่นทันที “เร็ว รีบไปรับคนเร็วเข้า”