เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ฝ่าบาท บัดนี้โจวอ๋องยังคงอยู่ ไฉนจะทราบได้ว่าเขาจะไม่เปลี่ยนใจอีกเล่าพ่ะย่ะค่ะ? อีกทั้งการมีพระประสงค์เช่นนี้ลงไปในยามนี้ก็มีข้อครหาว่าเป็นการแช่งเขาด้วย ข้าพระบาทเห็นว่าเรื่องนี้มิสู้พักไว้ก่อน รอให้โจวอ๋องสิ้นอายุขัยแล้วค่อยว่ากัน
มิแน่ว่าพอราชโองการแต่งตั้งซื่อจื่อไปถึงจวนอ๋องโจว โจวอ๋องยินดีปรีดาจนอาการป่วยหายเป็นปลิดทิ้งขึ้นมาเล่าพ่ะย่ะค่ะ? ถึงเวลานั้นราชโองการนี้มิกลายเป็นเรื่องน่าขันไปหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ทรงพระดำริแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงมีเพียงราชโองการแต่งตั้งซื่อจื่อจวนโจวอ๋องลงไปเท่านั้น
จ้าวหยวนซงอ้าปากคล้ายจะพูดแต่ก็เงียบไป สีหน้าดูย่ำแย่ ขุนนางกรมพิธีการก็สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก พวกเขาอยากให้มีราชโองการลงไปพร้อมกันทั้ง 2 ฉบับ
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้ารำคาญพระทัยของฮ่องเต้ ไม่ว่าจะเป็นจ้าวหยวนซงหรือขุนนางกรมพิธีการก็ล้วนมิกล้าเอ่ยถึงอีก เรื่องนี้ซับซ้อนยิ่งนัก เกี่ยวพันไปถึงขนบบรรพชน