กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สิ่งที่เรียกว่าความงมงายนี้ มักจะเป็นการเลือกเชื่อในสิ่งที่ตนอยากจะเชื่อ และเลือกสงสัยในสิ่งที่ไม่คิดจะเชื่อเสมอ
โจวอ๋องเดิมทีก็งมงายอยู่แล้ว พานอวิ๋นยังได้สำแดงอิทธิฤทธิ์ฝีมือของตน ทั้งวาจาที่เอ่ยออกมายังเกาได้ถูกจุดคันในใจของเขาพอดิบพอดี เดิมทีเชื่อเพียงหกส่วน พอเขาใคร่ครวญดู ก็กลายเป็นเก้าส่วนไปเสียแล้ว
โจวอ๋องปักใจเชื่อมั่นว่าจูจื่อจิ่นก็คือลูกชายของตน เพียงแต่ไม่รู้ว่าไฉนจึงไปเกิดในบ้านของเหล่าเอ้อร์ เขาเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “ไปเชิญพระชายามา เรื่องนี้ต้องบอกนาง”
ผู้ติดตามใกล้ชิดยิ้มรับคำ แล้วไปเชิญพระชายา
พระชายาโจวอ๋องได้ยินคำที่โจวอ๋องบอกเล่า ใบหน้าก็ฉายแววประหลาดใจ เอ่ยรับทอดอย่างไหลลื่นเป็นธรรมชาติว่า “เป็นเช่นนี้จริงหรือ”
นางบีบผ้าเช็ดหน้าแน่นพลางเอ่ยว่า “ท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้ข้าก็นึกขึ้นมาได้แล้ว ตอนที่จื่อจิ่นเกิดเมื่อปีนั้น ข้าก็เคยฝันเห็นนิมิตครรภ์อยู่เหมือนกัน ที่แท้เขาก็ควรเป็นเด็กของเรา...”
โจวอ๋อง “ถูกแล้ว ถูกแล้ว ข้าก็จำได้ ช่วงนั้นเจ้าฝันบ่อย ยามราตรีมักจะสะดุ้งตื่นอยู่เสมอ”
จะไม่ฝันบ่อยได้อย่างไรเล่า
ลูกชายที่อดีตโจวอ๋องเกลียดชังที่สุดกลับให้กำเนิดหลานชายคนโตของเขา ส่วนบุตรชายคนโตที่โปรดปรานที่สุดกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย ยามนั้นพระชายาโจวอ๋องแบกรับแรงกดดันมหาศาล แทบจะฝันร้ายทุกคืน
ส่วนว่าจะเป็นนิมิตครรภ์หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับปากนางมิใช่หรือ