ตอนที่ 24 ถ้อยคำเอาใจ

แซ่ก่งกำชับต่อ “หลังจากท่านพ่อของเจ้าสิ้นร้อยปี หากราชสำนักไร้พระเมตตา คนร่วมฝังก็เลือกเจ้าหนูไม่กี่คนที่ปรนนิบัติอยู่ในเรือนท่านพ่อเจ้าตอนนี้เถิด พวกมันคงรู้ตัวว่าตนเองเป็นคนต้องร่วมฝัง ช่วงนี้จึงยิ่งกำเริบเสิบสานเกียจคร้านนัก นี่แหละคนใกล้ตาย การกระทำย่อมแปรพักตร์แข็งข้อ เจ้าหาโอกาสเอาพวกมันไปกักเลี้ยงไว้เสีย แล้วค่อยคัดเลือกคนที่รอบคอบจากลานเรือนรอบนอกไปปรนนิบัติท่านพ่อเจ้าแทน คนที่มาใหม่เหล่านี้จะได้มิต้องตายตกตามไปสังเวยด้วย”

การสังเวยตามศพมิใช่เพียงแค่การสละชีพตามผู้ตายของเหล่าพระสนมและฮูหยินที่ไร้ทายาทเท่านั้น ฮ่องเต้ปฐมบรรพชนเพื่อมิให้ลูกหลานยามลงไปสู่ปรโลกต้องขาดผู้ปรนนิบัติ จึงมักพระราชทานความตายให้คนรับใช้คนสนิทข้างกายเจ้านายเหล่านั้นร่วมฝังสังเวยไปด้วย

ผู้สละชีพตามผู้ตายเช่นพวกแซ่ก่งยังมีชื่อจารึกไว้ ทว่าบ่าวไพร่ที่ร่วมฝังเหล่านี้กลับมิต่างอันใดกับสิ่งของ ถูกจดลงในบัญชีกำนัลเพียงหนึ่งบรรทัด แจกันดอกไม้ไม่กี่ใบ ทาสไม่กี่คน...

แซ่ก่งเองก็ตื่นกลัวหวาดหวั่น ไร้แก่ใจจะขบคิดเรื่องราวเหล่านี้

แต่โจวอ๋องกลับถวายฎีกาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อขอพระเมตตาจากฮ่องเต้ ละเว้นการสังเวยตามศพ นางจึงเริ่มเป็นกังวลแทนคนรอบข้างขึ้นมา