ตอนที่ 19 บุตรสืบตระกูล

จูจื่อจิ่นประคองจูโหย่วตุ้นลุกขึ้น รับยามาจากมือของภรรยาแซ่กู่ ป้อนเขาอย่างระมัดระวัง รอจนดื่มไปได้ห้าช้อน จูโหย่วตุ้นก็เอียงศีรษะเล็กน้อย จูจื่อจิ่นจึงหยุดลง ป้อนน้ำผึ้งให้เขาสองช้อนแล้วเช็ดปากให้อย่างละเอียด กำลังจะประคองให้นอนลง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนแว่วมาจากที่ไกลๆ ว่า “คุณชายน้อยกลับมาแล้ว——”

จูจื่อจิ่นเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน แซ่กู่ยิ่งถึงกับทำชามหลุดมือ หมุนตัวจะวิ่งออกไปข้างนอก วิ่งไปได้สองก้าวถึงเพิ่งได้สติ รีบหันกลับมามองเตียงคนป่วย

จูโหย่วตุ้นเองก็นั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย กดมือของจูจื่อจิ่นไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “เร็ว รีบไป...”

จูจื่อโฮ่วที่รออยู่ข้างๆ รวดเร็วที่สุด หมุนตัววิ่งออกไปข้างนอกทันที “ท่านลุงใหญ่ ข้าไปรับเขาเอง!”

จูจื่อเติงตามติดอยู่ด้านหลัง “ข้าก็ไปด้วย”

ทั้งสองคนวิ่งปราดเดียวไปถึงหน้าประตูใหญ่จวนอ๋องโจว พอเหลือบตาไปก็เห็นเด็กที่ยืนอยู่ข้างกายพานอวิ๋นทันที ดวงตาพลันสว่างวาบ “เชี่ยเอ๋อร์ เชี่ยเอ๋อร์กลับมาจริงๆ ด้วย!”

จูจื่อโฮ่วจะก้าวไปข้างหน้าเพื่ออุ้มเขา เด็กน้อยกลับมีสีหน้าตื่นตระหนกหลบไปอยู่ด้านหลังพานอวิ๋น กอดขาของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย