กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นลืมตาขึ้นมาก็สบเข้ากับใบหน้าเปี่ยมความใคร่รู้ของเถาจี้ทันที
เถาจี้เห็นนางตื่นขึ้นก็ตาเป็นประกาย เพื่อไม่ให้รบกวนเสวียนเมี่ยว จึงจงใจกดเสียงต่ำเอ่ยว่า “เจ้ามานี่ เด็กคนนี้เจ้าไปเก็บมาจากที่ใดกัน”
ในเมื่อตัดสินใจจะไปกับพวกเขาแล้ว พานอวิ๋นย่อมไม่ปิดบังในเรื่องพรรค์นี้ จึงเอ่ยว่า “เก็บได้ที่หน้าประตูตัวเมืองอำเภอเซ่อ”
“เจ้าไปอำเภอเซ่อมาจริงๆ เสียด้วย” เถาจี้เอ่ยด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ในป่าตรงท่าข้ามเจียวจางที่ไม่ไกลจากอำเภอเซ่อ มีพวกค้ามนุษย์สองคนที่ถูกสัตว์ป่ากัดแทะ เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่”
“พวกท่านยังหาพวกเขาเจออีกหรือ” พานอวิ๋นพยักหน้าพลางเอ่ย “ข้าทำเอง พวกมันถูกสัตว์ป่าอะไรกัดแทะรึ ตายแล้วหรือไม่”
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตายไปไม่ดีแน่ ข้ายังหวังให้พวกมันถูกศาลาว่าการจับกุม แล้วสารภาพคนที่ลักพาตัวไปออกมาให้หมดเสียหน่อย”
เถาจี้เอ่ยว่า “ยังไม่ตาย แต่ก็ร่อแร่เต็มทีแล้ว”
เถาจี้กับเสวียนเมี่วมุ่งหน้าไปยังต้าถงตลอดทาง วิชาคำนวณของเสวียนเมี่ยวก็ไม่อาจใช้ได้ตลอดเวลา ดังนั้นขณะที่พวกเขาวิ่งไปเรื่อยๆ เมื่อหาพานอวิ๋นไม่พบเสียทีก็ต้องคำนวณดูสักครา พอคำนวณครานี้ก็พบว่านางตกไปอยู่ทางทิศใต้