ตอนที่ 20 ศึกชิงยศศักดิ์

หากกล่าวว่ามาถึงขั้นนี้จูจื่อจิ่นยังนับว่าโชคดี เช่นนั้นชีวิตหลังจากนี้ของเขาก็คงบรรยายได้ด้วยคำว่ารันทดแท้ๆ

หลังจากจูซู่สิ้น จูโหย่วตุ้นก็สืบทอดยศศักดิ์โจวอ๋อง เขายังคงไม่มีลูกชาย ด้วยเหตุนี้จึงกระตือรือร้นในการเลี้ยงดูพวกหลานชายยิ่งนัก

อย่างพวกจูจื่อโฮ่ว จูจื่อเติง ล้วนถูกส่งเข้าจวนอ๋องโจวตั้งแต่เยาว์วัย โดยอ้างชื่ออันไพเราะว่าทำหน้าที่กตัญญูต่อท่านปู่แทนพ่อ เพื่อให้อดีตโจวอ๋องได้เสวยสุขในครอบครัว

ทว่าจูซู่กลับล้มป่วยสิ้นชีพไปตั้งแต่ตอนที่จูจื่อโฮ่วอายุสามขวบ และจูจื่อเติงอายุสี่ขวบ จากนั้นมาจึงเป็นจูโหย่วตุ้นโจวอ๋องคนใหม่ที่คอยเลี้ยงดูมาโดยตลอด

พอพ่อแท้ๆ ตายลง จูโหย่วซวินก็รู้สึกว่าตนเองกลับมาผงาดได้อีกครั้ง จึงคอยรายงานขึ้นเบื้องบนอยู่บ่อยครั้งว่าจูโหย่วตุ้นคิดการกบฏ

จูโหย่วตุ้นก็คอยแก้ต่างให้ตนเองไม่หยุดหย่อน

ต่อเนื่องกันมาหลายปี จูโหย่วตุ้นก็ยังคงไม่มีเด็ก ความคิดของจูโหย่วซวินจึงพลันเปิดกว้างขึ้น เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องที่จูโหย่วตุ้นคิดการกบฏอีกต่อไป แต่เริ่มแย่งชิงสิทธิ์ในการเลี้ยงดูและสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในตัวจูจื่อจิ่นแทน

เขาลงไปนอนดิ้นพราดๆ ไปร้องห่มร้องไห้โวยวายกับฮ่องเต้ ไปร้องห่มร้องไห้โวยวายกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ ถึงอย่างไรก็มีเพียงคำเดียว จูจื่อจิ่นคือลูกชายของเขา เขาตัดใจไม่ได้ โจวอ๋องต้องคืนลูกชายให้เขา!