ตอนที่ 17 จับเจ้าได้แล้วสิ

ประกาศมิได้ติดอยู่เพียงบนกำแพงเมืองเท่านั้น พานอวิ๋นตาไวยังพบว่า บนโต๊ะตรงประตูเมืองก็มีวางอยู่อีกหลายแผ่นเช่นกัน

นางรู้ว่าเมืองนี้ตนคงเข้าไปไม่ได้แล้ว จึงก้มศีรษะลง หมุนกายเตรียมจะจากไป ทว่าพลันถูกมือกดไหล่ไว้แน่น สองข้างซ้ายขวาถูกคนขนาบข้างไว้ในชั่วพริบตา

“เหมียว——” พานเสี่ยวเฮยตกใจ มันพลิกตัวกลิ้งตกลงมาจากบ่าของพานอวิ๋นอย่างแรง เสียงดังตุ้บร่วงกระแทกพื้น

เด็กที่ยืนอยู่ด้านหน้าพานอวิ๋นเห็นแล้วปวดใจยิ่งนัก รีบนั่งยองๆ ลงไปอุ้มมัน

สีหน้าของพานอวิ๋นไม่เปลี่ยน ในชั่วพริบตาที่แมวดำกลิ้งตกลงไปนางก็เตรียมออกแรง ทว่าเอวด้านข้างกลับถูกดรรชนีเดียวสกัดไว้ ความรู้สึกอันคุ้นเคยนี้...

พานอวิ๋นทะลวงจุดชีพจรได้ในชั่วพริบตา แต่มิได้ขยับเขยื้อน หากแต่เงยหน้ามองไป ก็เห็นว่าด้านขวามือของนางมีเสวียนเมี่ยว ด้านซ้ายมือมีเถาจี้ยืนอยู่

เมื่อสบสายตากับนาง เถาจี้ก็ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ประหลาดใจนักใช่หรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงไปอยู่บนประกาศจับได้”

เสวียนเมี่ยวขมวดคิ้วกล่าวว่า “อย่าพูดจาไร้สาระ รีบไป”

เสวียนเมี่ยวดึงพานอวิ๋นหมุนกายเดินจากไป พานอวิ๋นทันได้มองเด็กกับแมวดำเพียงแวบเดียว เถาจี้ก็ยื่นมือไปหิ้วตัวเขากับแมวดำขึ้นมาแล้วพาตัวไป

สี่คนหนึ่งแมวจากไปอย่างเงียบเชียบ มิได้ทำให้ผู้ใดตรงประตูเมืองแตกตื่นแม้แต่คนเดียว