ตอนที่ 11 ประชันการแสดง

“เด็กน้อยผู้น่าสงสาร” หญิงชรากุมมือเล็กๆ ของนางไว้พลางตบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม เอ่ยด้วยความเวทนาว่า “พ่อของเจ้าไม่อยู่บ้าน แม้จะมีความคับแค้นใจเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดออกหน้าแทนเจ้า

แม่เลี้ยงของเจ้าช่างใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก หนทางจากเมืองไคเฟิงถึงจวนต้าหมิงไกลถึงเพียงนี้กลับปล่อยให้เจ้าออกเดินทางตามลำพัง เจ้ากลับไปมือเปล่าเช่นนี้ จะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร”

แววตาของหญิงชรายิ่งทวีความเมตตา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล เอ่ยว่า “ยายแก่อย่างข้าไม่มีความรู้อะไร แต่ผ่านทางมามาก พบเจอผู้คนมาก็มาก แม่เลี้ยงใจคอโหดเหี้ยมพวกนั้นมักชอบหาข้ออ้างขายเด็กสาวในบ้านทิ้ง...”

พานอวิ๋นสั่นสะท้านในมือของนาง สีหน้าเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว หญิงชราจึงกระชับมือของนางแน่นขึ้น เอ่ยด้วยความเอ็นดูว่า “เด็กดี เจ้าสู้ผัดผ่อนไปก่อนค่อยกลับ รอให้พ่อของเจ้ากลับมาแล้วเจ้าค่อยกลับบ้าน เช่นนี้แม่เลี้ยงของเจ้าจะมีเพลิงโทสะใหญ่หลวงเพียงใด ก็ไม่กล้าทำอะไรเจ้าแล้ว”

พานอวิ๋นมีสีหน้าคล้อยตาม ครู่หนึ่งต่อมาจึงส่ายหน้าอย่างลำบากใจ “แต่ครานี้การทวงหนี้ทำให้บ้านของน้าชายโกรธเคืองยิ่งนัก ย่อมไม่รับข้าไว้เป็นแน่ ข้า ข้าไม่รู้ว่าจะไปที่ใด...”