ตอนที่ 12 การค้า

เถาจี้กลับกำลังพร่ำบ่นถึงแมวดำอยู่บนเรือ “พานอวิ๋นดุร้ายกับมันถึงเพียงนั้น ไม่รู้ว่าจะทิ้งมันไปเพื่อหนีเอาชีวิตรอดหรือไม่”

อย่างไรเสียเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่พกแมวดำตัวหนึ่งก็ยังสะดุดตาอยู่ดี ทั้งยังสืบหาได้ง่ายกว่า หากเป็นเขา เขาอาจจะทิ้งแมวดำไปจริงๆ เพื่อสลัดทหารไล่ล่าให้พ้น

เถาจี้ขอเพียงนึกถึงว่าแมวดำจะต้องร่อนเร่ไปในโลกมนุษย์นับแต่บัดนี้ ต้องทนทุกข์กับความหิวโหยหนาวเหน็บ ขากะเผลกข้างหนึ่งอย่างยากลำบาก วันหน้าหากได้พบกันอีกขนอาจจะพันกันเป็นสังกะตัง เนื้อตัวสกปรกมอมแมม คนเก่าแมวเก่าอยู่ตรงหน้ากลับจำกันไม่ได้ เขาก็ปวดใจยิ่งนัก

เสวียนเมี่ยวชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง “ศิษย์พี่สาม ท่านอย่ามัวแต่หมกมุ่นกับมรรคโอสถ ยามว่างก็จงเรียนวิชาพยากรณ์ศาสตร์ไว้บ้าง

พานอวิ๋นไม่มีทางทิ้งแมวตัวนั้นหรอก แม้ข้าจะไม่รู้สาเหตุที่มา ทว่าโชคชะตาของพวกเขาผูกพันกัน วาสนาสัมพันธ์ระหว่างหนึ่งคนหนึ่งแมวนั้น ลึกซึ้งยิ่งกว่าวาสนาสัมพันธ์ระหว่างนางกับพานหงผู้เป็นท่านพ่อของนางเสียอีก”

เถาจี้ “เช่นนั้นพอถึงเมืองไคเฟิง พวกเรามิต้องเพียงไปสืบถามหาเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่อุ้มแมวอยู่กับผู้คน ก็จะสืบข่าวนางได้แล้วหรือ”