ตอนที่ 10 ฮ่าๆ หนีพ้นแล้ว

ขาหน้าทั้งสองข้างของแมวดำหายดีแล้ว ยังมีขาหลังข้างหนึ่งที่ห้อยต่องแต่งอยู่

เถาจี้กลับจัดกระดูกให้แมวเป็นเสียด้วย ไม่เพียงจัดกระดูกขาของมันเข้าที่ ยังใช้กิ่งไม้เล็กมัดขาของมันเอาไว้อีก

ด้วยเหตุนี้ตลอดทางคนที่สุขสบายที่สุดจึงเป็นเจ้าแมวดำ มันไม่ถูกเถาจี้อุ้ม ก็เป็นพานอวิ๋นที่อุ้ม กินอิ่มก็นอน นอนเต็มตาก็ตื่นมาดูทิวทัศน์ ซุกอยู่ในอ้อมอกคนไม่เพียงประหยัดแรง ทั้งยังไม่หนาวไม่ร้อนนุ่มนิ่มไปทั้งตัว อย่างไรเสียพานอวิ๋นก็อิจฉาจนไม่รู้จะอิจฉาอย่างไร แทบอยากแกล้งทำขาหักข้างหนึ่งให้คนอุ้มบ้าง

แมวดำติดพานอวิ๋นมาก มองไม่เห็นเพียงหนึ่งเค่อก็ร้องหา ยามเสวียนเมี่ยวกับพานอวิ๋นไปทำธุระส่วนตัวหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกัน มันก็ยังร้องเหมียวๆ ไม่หยุด เถาจี้เห็นแล้วรู้สึกอิจฉาตาร้อน ทั้งที่ตลอดทางตนเองดีต่อมันมากกว่าแท้ๆ

“ยังมิเคยถามเจ้าเลย มันมีชื่อว่ากระไรหรือ”

พานอวิ๋นก้มหน้ามองมันแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวเฮย มันชื่อพานเสี่ยวเฮย”

แมวดำปฏิเสธด้วยความเดือดดาล ร้องเหมียวๆ พลางว่า “ข้าชื่อแดนวิญญาณ แดนวิญญาณ!”