ตอนที่ 9 ปิดบัง

หลิวจิ้งเป็นองครักษ์เสื้อแพรเก่าแก่ ประสบการณ์รอบด้าน ครั้นเห็นพระภิกษุที่ถูกลากมาเดินวนไปเวียนมาในป่าเหมยอย่างไรก็หาทางออกไม่ได้ ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายก็ติดกับเข้าแล้วเช่นกัน

หลิวจิ้งขมวดคิ้ว มือจับด้ามดาบ “สวนเหมยแห่งนี้มิใช่ของวัดวาอารามพวกเจ้าหรอกหรือ สวนเหมยเล็กๆ แค่นี้ ไฉนจึงมีม่านมายาได้”

พระภิกษุเหงื่อกาฬไหลพราก รีบอธิบายว่า “แม้สวนเหมยจะขึ้นกับในวัด ทว่าท่านเจ้าอาวาสกล่าวว่าทิวทัศน์งดงามควรแบ่งปันแก่ชาวโลก ดังนั้นจึงมีกำแพงเพียงสองด้าน อีกสองด้านมิเคยสร้างขึ้นมา ผู้ใดก็สามารถเข้ามาชมทิวทัศน์ในสวนได้ทั้งสิ้น

พวกภิกษุผู้น้อยทำเพียงงานตัดแต่ง ใส่ปุ๋ย และรดน้ำเท่านั้น เวลาอื่นล้วนปล่อยให้ต้นเหมยเจริญเติบโต มิเคยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องในป่าเลย มิรู้จริงๆ ว่าสวนเหมยแห่งนี้เกิดม่านมายาขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ถึงขั้นกักขังแม้กระทั่งภิกษุผู้น้อยไว้ได้”

หลิวจิ้งแค่นเสียงหึ

พระภิกษุครุ่นคิดชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “ขึ้นชื่อว่าม่านมายาล้วนต้องอาศัยสิ่งของภายนอก ต้นเหมยเหล่านี้เคลื่อนย้ายมิได้ สิ่งที่ขยับได้ในป่าส่วนใหญ่คือหิน มิสู้พวกเราลองขยับหินทั้งหมดที่มองเห็นดูดีหรือไม่ บางทีอาจทำลายม่านมายานี้ได้”