กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วิชาเก็บงำลมปราณ ดูเรื่องสนุก
แดดแผดเผาร้อนระอุ ทางแคบนอกหมู่บ้านร้อนจี๋จนแทบไหม้
สวีซานจั้วนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ แต่ในใจกลับเย็นเฉียบไปหมด
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเสมียนล่ำเสมียนลับอะไรนั่นคืออะไร ทว่าสีหน้าประหลาดใจระคนโล่งอกของจิ่วอี๋ก็ฟ้องทุกสิ่งหมดแล้ว
ที่แท้ตลอดหลายปีมานี้ นอกจากจิ่วอี๋จะปิดบังวรยุทธ์แล้ว ยังปลอมแปลงฐานะอีกด้วย!
อี้ไป่เก่อกับจิ่วอี๋เห็นเขาเป็นไอ้โง่หรือยังไงกัน?!
เขาเก็บคำพูดไม่อยู่ จึงเอ่ยถามโพล่งไปตรง ๆ “ตกลงเจ้าเป็นเสมียนลับหรือผู้ถือศีลกันแน่ ทำไมถึงไปเกี่ยวพันกับราชสำนักได้ เจ้าเคยเจอกับสหายน้อยลู่มาก่อนหรือ เจ้ารู้ว่าพวกเขาจะมาถึงได้จงใจมาหาข้าใช่ไหม เจ้าหนอนหนังสือสารเลว วันนี้ถ้าเจ้าไม่พูดให้รู้เรื่อง เราสองคนตัดขาดกันไปเลย!”
จิ่วอี๋ลุกขึ้น คารวะประสานมืออย่างจริงจังพลางพูดขออภัย “เมื่อก่อนชีวิตมันน่าเบื่อ ตำราในบ้านก็เปิดอ่านจนพรุนหมดแล้ว ข้าเลยไปหาตำแหน่งเสมียนลับในราชสำนักทำเล่น ๆ ใช้ชื่อแฝงว่า ‘เหมยซือเสียน’ ท่านอาจารย์สวี ข้าไม่ได้เจตนาจะปิดบังท่านหรอกนะ เพียงแต่เรื่องพรรค์นี้มันพูดยากจริง ๆ”
“มีอะไรพูดยากกัน” เคราของสวีซานจั้วกระดิกขึ้น
จิ่วอี๋ตอบ “ถ้าข้าบอกท่าน ท่านก็คงบ่นพร่ำใส่ข้าไปอีกครึ่งค่อนเดือน หูข้าคงด้านชาจนขึ้นด้านแน่”