หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เสมียนลับเหมย

หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เสมียนลับเหมย

สวีซานจั้วเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็พาพวกเขามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านไป๋อวิ๋นทันที

หมู่บ้านไป๋อวิ๋นอยู่ห่างจากที่พักของเขาราวสี่สิบลี้ ตั้งอยู่ในหุบเขาลึก ทั้งห่างไกลและตัดขาดจากโลกภายนอก แทบไม่มีคนสัญจรผ่าน

สวีซานจั้วขี่ม้าแก่ เอวแขวนน้ำเต้าเหล้า ร่างท่อนบนโยกเยกไปมาตามจังหวะก้าวของม้า

“สหายน้อยลู่ อย่าหาว่าคนแก่อย่างข้าไม่เตือนนะ คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นน่ะพิลึกพิลั่นกันทั้งนั้น ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับคนนอก ต่อให้ข้าพอจะสนิทกับผู้ใหญ่บ้านอยู่บ้าง พวกเขาก็ใช่ว่าจะยอมไว้หน้าหรอก”

ลู่เจี้ยนเวยยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ไม่ว่าจะชอบสุงสิงกับคนนอกหรือไม่ ขอแค่ยังเป็นคน ก็ย่อมไม่มีทางไร้ความอยากไร้ความต้องการ

ขอเพียงมีสิ่งที่ต้องการ เรื่องก็จัดการได้ง่าย

“จริงสิ เมื่อคืนข้าดื่มไปตั้งเยอะ ได้ยินแว่ว ๆ ตอนสะลึมสะลือว่าเจ้าคิดจะรวบรวมยุทธภพเป็นหนึ่งรึ” สวีซานจั้วส่ายหน้า “คนหนุ่มคนสาว ฟังคนแก่อย่างข้าเตือนสักคำเถอะ รวมยุทธภพเป็นหนึ่งไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ชีวิตที่สุขสงบเป็นอิสระต่างหากถึงจะเป็นทางที่ถูก”

“ท่านปรมาจารย์สวีเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เจี้ยนเวยบอก “ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานขนาดนั้น ข้าเองก็ชอบชีวิตชนบทอันเรียบง่ายเหมือนกัน เป็นท่านผู้สันโดษจิ่วอี๋ที่ยกย่องข้าเกินไปต่างหาก”