กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บึงเจ็ดก้าว สำนักสันโดษ
ทั้งชีวิตของปรมาจารย์สวีลุ่มหลงอยู่แต่วิชาตีอาวุธ มีแต่คนอื่นที่เห็นอาวุธที่เขาสร้างแล้วน้ำลายสอ เคยมีสักครั้งเสียเมื่อไหร่ที่จะมาหลงใหลดาบกระบี่ของคนอื่นจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้
ด้วยความคลั่งไคล้ เมื่อครู่นี้เขาถึงได้พลั้งปากพูดคำนั้นออกไป
พอรู้ตัว คำพูดก็เอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว
เขาจ้องมองลู่เจี้ยนเวยตาค้าง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน ทำเอาจิ่วอี๋มองแล้วเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ
“ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าปรมาจารย์สวีจะมีวันที่หน้าแดงกับเขาด้วย วันนี้มาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ อาจือ อาเยี่ย ไปเอาเหล้าชั้นดีที่เราพกมาซิ ข้าต้องดื่มให้หนำใจสักหน่อย จะได้ฉลองให้กับภาพหาดูยากแบบนี้”
เด็กรับใช้ทั้งสองคนหยิบไหเหล้าออกมาจากสัมภาระ พร้อมด้วยชุดจอกสุราสุดประณีต นำมาวางไว้บนโต๊ะหินกลางลานบ้าน
สวีซานจั้วถลึงตาใส่ “เจ้าอย่ามาแขวะข้านะ! เจ้าคนเขียนหนังสือตาถั่ว รู้บ้างไหมว่าดาบเล่มนี้ล้ำค่าขนาดไหน!”
“อย่าลืมสิว่าถ้าไม่ใช่เพราะข้าจำเถ้าแก่ลู่ได้ เจ้าจะได้ยลโฉมศาสตราวุธเทวะชิ้นนี้หรือ อย่ามาทำเป็นไม่รู้บุญคุณไปหน่อยเลย” จิ่วอี๋ใช้พัดขนนกกดมืออีกฝ่ายที่กำลังจะแกะดินผนึกไหเหล้าไว้ “คนไม่รู้คุณคน ไม่คู่ควรจะได้ดื่มสุราดอกท้อของข้าหรอก”
“รู้คุณแล้ว ๆ ซาบซึ้งใจยิ่งนัก!”