จักรพรรดิกู่ กลิ่นสนอบอวล ถ้ำลึก

จักรพรรดิกู่ กลิ่นสนอบอวล ถ้ำลึก

บนยอดเขาร้างยังมีเรือนพักหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ไม่ได้ดูแลมานานหลายปี ใยแมงมุมจึงเกาะเต็มไปหมด ฝุ่นก็คลุ้งตลบ

“เถ้าแก่ ทนอยู่ไปสักสองสามวันก่อนนะคะ” เฮ่อเหลียนเสวี่ยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงถกแขนเสื้อขึ้นอย่างกระตือรือร้น แล้วไปคุ้ยถังไม้เก่า ๆ ใบหนึ่งออกมาจากมุมห้อง “เดี๋ยวข้าไปดูแถวนี้ก่อนว่ามีแหล่งน้ำไหม”

ลู่เจี้ยนเวยบอก “ข้าไปด้วย”

จะได้ถือโอกาสสำรวจภูมิประเทศของยอดเขาร้างไปด้วย

เสี่ยวเค่อมีระบบนำทางด้วยแผนที่ หาแหล่งน้ำรอบยอดเขาร้างได้สบาย ๆ แถมยังจับเงาคนได้ด้วย

ทว่าตรวจจับได้เฉพาะบนพื้นดินที่ไม่มีสิ่งกีดขวางบังสายตาเท่านั้น

ลู่เจี้ยนเวยไม่แสดงสีหน้าท่าที พาเฮ่อเหลียนเสวี่ยมุ่งหน้าไปยังแหล่งน้ำ แสงแดดยามเที่ยงส่องลอดแมกไม้อันรกครึ้ม บรรยากาศเงียบสงบผ่อนคลาย

เสี่ยวอู้ในลูกแก้วไม่กระสับกระส่ายแล้ว แต่กลับเริ่มลำพองใจและเย่อหยิ่งขึ้นมาแทน

มีเพียงยามที่เจอพวกเดียวกันเท่านั้นที่มันจะแสดงอารมณ์หลากหลายขนาดนี้ออกมา