ลอบเข้าสำนักเซียวเหยา ยอดเขาร้าง

ลอบเข้าสำนักเซียวเหยา ยอดเขาร้าง

ดึกสงัด ตรอกหานสุ่ย

เงาร่างสองสายร่อนลงในบ้านหลังหนึ่งอย่างไร้สุ้มเสียง

“ไอ้หลานใจดำ” ที่แม่นางโจวพูดถึงก็พักอยู่ที่นี่

ไอ้หลานคนนั้นเป็นคนร่วมตระกูลเดียวกับเหยาชีหลาง ผู้คนเรียกเขาว่าเหยาสือหลาง ทั้งคู่ต่างเป็นสายปลายแถวของตระกูลเหยา

เพียงแต่เขามีท่านน้าที่เป็นศิษย์อยู่ในสำนักเซียวเหยา คนอื่นจึงไว้หน้าเขาอยู่บ้าง

การแย่งชิงความดีความชอบของเหยาชีหลางไป ก็เพื่อช่วยให้ท่านน้าของเขาได้หน้าต่อหน้าอาจารย์

อาจารย์ของท่านน้าเหยาสือหลางอยากสั่งทำอาวุธชิ้นหนึ่งไว้มอบให้ลูกหลาน ใครจะคิดว่าแบบอาวุธค่อนข้างพิสดาร ระหว่างการหลอมจะต้องเจอปัญหายากข้อหนึ่ง ช่างตีอาวุธจำนวนมากจึงไม่ยอมรับงานที่เหนื่อยเปล่าไม่ได้ดีนี้

เพื่อช่วยแบ่งเบาความกังวลของอาจารย์ ท่านน้าจึงไปหาเหยาสือหลาง เกลี้ยกล่อมว่าหากเขาแก้ปัญหานี้ได้ จะยิ่งได้รับความสำคัญจากอาจารย์ วันหน้าจะได้ผลประโยชน์มากขึ้น แล้วเหยาสือหลางก็จะได้พลอยได้หน้าไปด้วย

เหยาสือหลางรู้ว่าเหยาชีหลางเชี่ยวชาญวิชาตีเหล็ก จึงคิดอุบายขึ้นมา ล่อเหยาชีหลางให้ติดกับ แล้วยึดความดีความชอบมาเป็นของตน ฉวยโอกาสทำร้ายเขาจนบาดเจ็บ ให้เขาไร้กำลังจะโต้แย้ง จากนั้นก็ให้ผู้อาวุโสในตระกูลเอ่ยปาก ขับไล่เขาออกจากตระกูลเหยา