กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ถึงชางโจว ช่างตีอาวุธ โอกาส
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่เจี้ยนเวยกับพวกรวมสามคนเติมน้ำใส่ถุงจนเต็ม พกเสบียงแห้ง แล้วควบม้าออกจากร้านพักแรม
หลังจากพวกเขาออกไป ว่านชงก็เดินทางมุ่งหน้าสู่ชางโจวพร้อมกับพวกชาวยุทธภพคนอื่น ๆ ในร้านพักแรมเช่นกัน
ระหว่างทาง เขาผูกมิตรกับจอมยุทธ์พเนจรที่เดินทางมาคนเดียว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเขาก็รับมุกต่อปากต่อคำได้หมด แถมยังยกยอปอปั้นจนคู่สนทนายิ้มแก้มแทบปริ ปลื้มปริ่มจนนับเขาเป็นสหายรู้ใจ
เมื่อเห็นว่าสบจังหวะแล้ว ว่านชงจึงเอ่ยถาม “ป้ายคำสั่งประมุขพันธมิตรออกมาแบบนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ที่มุ่งหน้าไปยังสำนักเซียวเหยาต้องเยอะมากแน่ ๆ พวกเราคงได้เจอผู้อาวุโสระดับราชันยุทธ์ขั้นแปดเพียบเลยใช่ไหม”
จอมยุทธ์พเนจรผู้นี้อยู่แค่ระดับห้า ส่วนว่านชงจงใจสะกดลมปราณเอาไว้ อีกฝ่ายเลยนึกว่าเขาเก่งสุดแค่ระดับหก
“พี่ว่านพูดถูกแล้ว พวกเราจะได้ถือโอกาสนี้ไปเปิดหูเปิดตาที่สำนักอันดับหนึ่งใต้หล้าด้วย”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีผู้อาวุโสราชันยุทธ์ท่านไหนไปบ้าง”
“ผู้อาวุโสจ้าวแห่งตำหนักฉิงเทียน ประมุขพันธมิตรยุทธภพ อธิการซ่างกวนแห่งสำนักศึกษาหลูโจว ก็น่าจะไปกันหมดนะ”
“เมื่อวานในร้านมีราชันยุทธ์แซ่ลู่อยู่คนหนึ่ง เจ้าพอรู้ไหมว่ามาจากสำนักไหน”